Zerfall

Αυτός ο χειμώνας φέτος κράτησε τόσο πολύ...
Κι αυτή η άνοιξη, η μισή, που μέχρι και τα δέντρα μπέρδεψε και δεν ξέρουν αν πρέπει να ανθίσουν,  τόσο μουντή... Χωρίς την άλλοτε λαπρότητα.
..
Οι άνθρωποι που ξέρω, που νοιάζομαι, μοιάζουν με ετοιμόρροπα κτίρια.... μια φλόγα, αδύναμη, τους κρατά ακόμη.
..
Και οι νέοι...;
οι νέοι....
μια χαμένη γενιά. Κρίμα που επένδυσαν τόσα πολλά πάνω της.

άνοιξη ;

του Ernesto Cortazar

δεν μπορώ να τη νιώσω αυτή την άνοιξη φέτος. σαν να είναι καλά κρυμμένη κάπου.

Moldau

Μερικά από τα doodle είναι εξαιρετικά. Όπως το χτεσινό που το έβαζα και το ξαναέβαζα να παίζει με την υπέροχη μελωδία του Bedrich Smetana για τον Μολδάβα.



Πόσο πιο όμορφα να περιγράψεις ένα ποτάμι που κυλά!

προσμονή

οι μέρες μεγαλώνουν (λίγο...αλλά κι αυτό το λίγο το νιώθεις όταν είναι κάτι που το καρτεράς)

κάθε Γενάρη έχω την προσμονή μιας άνοιξης που δεν αργεί

νομίζω πως όταν κάποτε απελευθερωθώ από αυτή τη σκλαβιά που είναι η δουλειά μου, θα νιώσω για πρώτη φορά τη δυνατότητα να αρρωστήσω δίχως άγχος 

χειμωνιάζει

έχει ωραίους ουρανούς τις τελευταίες μέρες. ανάκατους με σύννεφα βαριά, κενά ανάμεσά τους με το πιο βαθύ μπλε κι έναν ολόχρυσο ήλιο.
κρυώνω-ζεσταίνομαι, μετρώ τις μέρες για τις γιορτές, πέφτω-ανεβαίνω, παρατηρώ τους άλλους, μερικές φορές γίνομαι για δευτερόλεπτα οι άλλοι και ανάμεσα σε όλα τα παραπάνω τριγυρίζουν μελωδίες στο μυαλό μου σαν




πάντα στο τέλος ο Bach

Canon

Αν το greensleeves με μεταφέρει στην παιδική ηλικία τότε που τα πάντα μοιάζανε με μια περιπέτεια χωρίς τέλος, το Canon του Pachelbel είναι αυτό που μπορεί να φέρει την κλασική του αρμονία σε μια βροχερή μέρα σαν τη σημερινή.
Στο μυαλό μου γεννιούνται τότε αγγλικές εξοχές και ξωκλήσια.