Τυχερή η γενιά που μεγάλωσε μ'αυτήν την ποίηση και μουσικήΤυχερός και ο ποιητής που έφυγε πριν οι κήποι πάψουνε να μπαίνουν στην θάλασσα και οι άγγελοι να πλέουν πλάι στ' όνομά σου
(Πόσο πιο φτωχοί, πιο ακαλλιέργητοι, πιο αμόρφωτοι, πιο αδιάφοροι, πιο άσχημοι μέσα σ'αυτά τα 30 χρόνια που πέθανε ο ποιητής. Και πόσο πιο ακαλαίσθητος ο κόσμος μας)
Ένα από τα πιο ωραία συναισθήματα είναι όταν μία φίλη σε φαντάζεται έτσι.
Ίσως γιατί κι εσύ πάντα έτσι φαντάζεσαι τον εαυτό σου. Αυτό το στυλ. Ποτέ κραυγαλέο, ποτέ προκλητικό, αλλά πάντα ιδιαίτερο και κάπως ρομαντικά νοσταλγικό
Πόσο καλά με ξέρεις Στέλλα κι ας μην με ξέρεις.
Σ'ευχαριστώ
Σήμερα έχασα έναν αδερφό, αλλά δεν με πειράζει.
Δεν χάνεις κάτι που δεν έχεις.
Μόνο οι φωνές, η ένταση, η κακία . Μόνο αυτά πειράζουν.
Η μητέρα αναρωτιόταν γιατί. "Επειδή με μισεί, μητέρα, επειδή πάντα με μισούσε και με ζήλευε"
Και πιο πολύ με μίσησε όταν εγώ επέλεξα να ζω πέρα από τις συμβάσεις στις οποίες εκείνος υποτάχτηκε.
Υπάρχουν άραγε κάπου όλα τα κείμενα του Χνουδιού ? Μου λείπουν.
Πάντα μου έλειπε η φωνή της. Εδώ και χρόνια. Από την μέρα που εξαφανίστηκε από τα ιστολόγια. Αλλά απ'όταν διάβασα ότι δεν είναι πια ανάμεσα μας, μου λείπει ακόμη πιο πολύ.
Αν κάποιος γνωρίζει, ας αφήσει μήνυμα.
Για όσους αγαπάμε τις ιδιαίτερες γραφές, είναι μια απώλεια να μην υπάρχουν πουθενά.
Νιώθω τόσο βαθιά βαθιά δυστυχισμένη και πληγώνω διαρκώς τον άνθρωπο που μου έδωσε τα περισσότερα και στάθηκε δίπλα μου στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μου.
Μέσα μου βιώνω το πιο μαύρο.
Το Χόλιγουντ πουλά ωραία παραμύθια, αλλά η πραγματικότητα κόβει σαν το πιο κοφτερό μαχαίρι.
Δεν περιγράφεται. Δε γίνεται ταινία. Όπως δε γίνεται ταινία η πραγματική ζωή.
