Σάββατο, 27 Μαρτίου 2021

αναμνήσεις καλοκαιριού

 Κάποτε, πριν πολύ καιρό - κάπως σαν στα παραμύθια, όπως άλλωστε μοιάζει και η ίδια η ζωή μας μετά από καιρό, σαν παραμύθι-, πήραμε την απόφαση να κάνουμε τις διακοπές μας νωρίς, εκεί προς τα μέσα με τέλη του Ιουνίου, με τις μεγάλες μέρες και τα άδεια από τουρίστες νησιά. 

Βέβαια εκείνα τα χρόνια οι τουρίστες ήταν ήδη λιγοστοί στα μη δημοφιλή νησιά, αλλά αν πήγαινες και Ιούνη.....

Κουφονήσι λοιπόν, με τον αργό Σκοπελίτη, ήρεμα τα νερά, δεν είχαν πιάσει ακόμη τα μελτέμια, κατάλυμα από τις Διακοπές, όχι ότι ήταν απαραίτητο να έχουμε κάνει προκράτηση και μάλιστα τέτοια εποχή, αλλά μας άρεσε από την περιγραφή του - απλό, λιτό, καθαρό, κοντά στο λιμανάκι- κι εκείνη την εποχή ο μόνος τρόπος να βρεις πέντε πληροφορίες για τον προορισμό σου, ήταν μέσω αυτού του περιοδικού. Άλλωστε δε θα είχαμε και αυτοκίνητο για να ψάξουμε μόνοι μας, απαγορεύονταν τα αυτοκίνητα στο νησί, και δε θέλαμε να αφήσουμε την τύχη μας στους ρεντρουμλετάδες. Μόνο οι ντόπιοι είχαν από κανένα αγροτικό για να πηγαίνουν στα χωράφια τους. 

Booking, com δεν υπήρχε, ούτε ίντερνετ, ούτε καν κινητά.  Αποσκευές λοιπόν λιγοστές, μόνο τις απαραίτητες,

Έφευγες για διακοπές και άφηνες τον κόσμο πίσω σου. Δεν τον έπαιρνες μαζί σου όπως σήμερα.

Φαντάζεστε σήμερα να φεύγετε για κάπου χωρίς κινητό;

Για να πάμε στις παραλίες, παίρναμε το τοπικό βαρκάκι που εκτελούσε ένα δρομολόγιο την ημέρα. Κι άλλο ένα για να μας περιμαζέψει. Τρεις παρέες όλες και όλες από Έλληνες. Και ένα τσούρμο φτωχοί Σουηδοί που κάνανε οικογενειακώς κοινωνικό τουρισμό με τα κατάξανθα αγγελούδια τους, σε μια εποχή που για τα ελληνικά νησιά ήταν τουριστικά νεκρή. Κατεβαίναμε στις 10 ή στις 11 κάτω στο μικρό λιμανάκι, εκεί δίπλα στο Ανεμολόγιο και περιμέναμε το βαρκάκι. Μπορούσαμε φυσικά να πάμε και με τα πόδια, οι αποστάσεις δεν ήταν μεγάλες, αλλά περπάτημα κάτω από τον δυνατό κυκλαδίτικο ήλιο δεν ήταν και το φόρτε μας.

Και αν θυμάμαι ιδιαίτερα εκείνο το ταξίδι, εκείνες τις ολιγοήμερες διακοπές, είναι γιατί καμιά φορά, θυμάμαι το μέρος που έβγαινα στα βραχάκια, μετά τον πρωινό καφέ και χάζευα την ξαπλωμένη σαν κυκλαδίτικο ειδώλιο, Κέρο απέναντι. Εκεί που οι γλάροι είχαν τις φωλιές τους , όπως και στο Κάτω Κουφονήσι. Και δεν άκουγες τίποτα παρά μόνο τους γλάρους και τη θάλασσα. Κι ήταν αυτό ένα αίσθημα ηρεμίας και γαλήνης...σε συνδυασμό με την έλλειψη άλλων εγνοιών. Ο κόσμος, η ζωή κυλάει σαν ένα καλοκουρντισμένο ρολόι....κι εσύ είσαι νέος και δυνατός και ήρθες στο νησί, όχι για να ξεφύγεις από κάτι, αλλά για να πας.




Κυριακή, 14 Μαρτίου 2021

τα χαμένα

 Διορθώνω τα κρόσια του χειμωνιάτικου κασκόλ. Πριν τρία χρόνια - νομίζω πως είναι τρία - έχασα το ασορτί σκουφάκι του. Και ένα ζευγάρι γάντια που πολύ αγαπούσα. Μάλιστα ....εκείνα τα γάντια τα είχα αγοράσει για δεύτερη φορά.

Και ακόμη πιο παλιά ξέχασα μια αγαπημένη ομπρέλα σε έναν σταθμό του ηλεκτρικού. Μια κουβέντα στο τηλέφωνο με είχε αποσυντονίσει τελείως. 

Φυσικά κι έχω και σκουφάκια και γάντια και ομπρέλες, αλλά κάποια πράγματα αφήνουν ένα κενό στον προσωπικό σου χώρο όταν δεν τα έχεις.

Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2021

αγαπημένες

Σκηνές από τανίες που δεν ξεχνάς ή που δίνουν χρώμα στις μουντές μέρες:

- Όταν ο Pablo Neruda ρωτάει τον Mario Ruoppolo για τα αξιοθεάτα του τόπου του και εκείνος μετά από λίγη σκέψη απαντά με το όνομα της αγαπημένης του, Beatrice (Il postino)

- Το απίστευτο παίξιμο πιάνου από τον "1900" εν μέσω τρομερής καταιγίδας πάνω σε πλοίο (The Legend of 1900)

- Το ειδυλλιακό περιβάλλον του τέλους στο A good year με μια πανέμορφη Marion Cotiliard στην αγκαλιά του Russell Crowe 



Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2021

κάποτε το χιόνι...ή κάποτε ένας ταξιδιώτης

 Κάποιες φορές τα βράδια, εκεί που ξαπλώνω, κι όταν τα τρέχοντα προβλήματα παύουν να έχουν τη θέση του κατεπείγοντος, θυμάμαι. 

Θυμάμαι άλλοτε την εποχή που ήμουν παιδί, άλλοτε τα πρώτα χρόνια της ενήλικης ζωής και άλλοτε την ζωή πριν. 

Την ζωή πριν τα μνημόνια. Την ζωή πριν τον covid.

Σε λίγο θα κλείσουν δέκα χρόνια απ'όταν άρχισαν να ψαλιδίζουν ένα ένα όλα τα όνειρα, τις ελπίδες, τις σταθερές.

Κι αν κάποτε έλεγα πως όλα γίνονται. Αρκεί η δική μας θέληση να είναι αρκετά δυνατή. Η δική μας αποφασιστικότητα. Η δική μας τόλμη.

Τώρα τίποτα. Μόνο η μέρα να ξημερώσει αύριο.

Με χιόνι. Ή χωρίς.

Και δε θυμάμαι πότε πέθανε η θεία Αθηνά. Πρίν ή μετά την κυρία Νίκη. Μόνο τη Βάλια θυμάμαι. Που πέθανε πριν την αλλαγή του χρόνου.

Στη βιβλιοθήκη μου υπήρχε εδώ και χρόνια το "Αν μια νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης" του Καλβίνο. Δεν είχα καταφέρει μέχρι τώρα ποτέ να το διαβάσω. Μα τώρα διαβάζω ό,τι να'ναι. 

Πώς ξεκινά αυτό το βιβλίο. Κάπως έτσι:

"Όχι πως περιμένεις τίποτα το ιδιαίτερο από αυτό ειδικά το βιβλίο. Είσαι ένας που, από λόγους αρχής, δεν περιμένει πια τίποτα από το τίποτα. Υπάρχουν τόσοι, πιο νέοι από σένα ή λιγότερο νέοι, που περνούν τις μέρες τους περιμένοντας να ζήσουν εκπληκτικές εμπειρίες, από τα βιβλία, από τους ανθρώπους, από τα ταξίδια, από τα γεγονότα, από ό,τι τους επιφυλάσσει το αύριο. Εσύ όχι. Εσύ ξέρεις ότι το καλύτερο που μπορεί να περιμένει κανείς, είναι να αποφύγει το χειρότερο. Αυτό είναι το συμπέρασμα στο οποίο έχεις καταλήξει, στην προσωπική σου ζωή όπως και στα γενικότερα προβλήματα, ακόμα και σ'αυτά που συγκεντρώνουν το παγκόσμιο ενδιαφέρον."

Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2021

summer dream

- Αφήστε με εκεί, είπα. Κάτω από τη σκιά μιας γέρικης ελιάς, να κρησάρει το φως, στο γυμνό σταροχώραφο, Ιούνη μήνα.

Και τα μποστάνια δίπλα. Και ο αχός της θάλασσας.




Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2021

covid

 Όσοι επιβιώσουν αυτά τα χρόνια θα λένε ότι ζήσανε την εποχή της μεγάλης πανδημίας.

Και σαν όλες τις αρρώστιες κάποιοι θα κουβαλάνε τα σημάδια της μέχρι να πεθάνουν.

Δεν θέλω να σκέφτομαι τον covid, αλλά είναι διαρκώς εδώ. Να με κρατά μακριά από τους αγαπημένους μου, να με καθιστά ανήμπορη και αδύναμη, να γεμίζει τις νύχτες μου με εφιάλτες.

Κι όμως υπάρχουν άνθρωποι που ζουν σχεδόν φυσιολογικά. Αλλά δεν ανήκω σε αυτούς.


ζέστη

 Χτες ένιωσα ένα άγχος, μα ένα άγχος...

Αλλά σήμερα λιαζόμουν σαν τους χιονοδρόμους του Σαιν Μόριτζ σε κείνες τις ωραίες ταράτσες.

Για μισή ώρα, όχι για πολύ. Έκανα πέντε ανόητες κουβέντες. Μα πιο πολύ απολάμβανα τη ζέστη.