Ένα αύριο που ποτέ δεν ήρθε...
Ήταν θυμάμαι μια δροσερή καλοκαιρινή μέρα, σ'ένα γραφικό γερμανικό χωριό, απ'αυτά με τα ξύλινα δοκάρια στα σπίτια, που για μια στιγμή, μόνο για μια στιγμή, δεν ξέρω πόσο κράτησε, φάνταξε στο μυαλό μου η ελπίδα ενός μέλλοντος ελπιδοφόρου και ένα αίσθημα δυνατοτήτων.
Δεν κράτησε πολύ αλλά ήταν ένα απίστευτο αίσθημα ελευθερίας. Το τελευταίο όνειρο.
Ποτέ ξανά.
Καλό Σεπτέμβρη δεν έχω ζήσει. Φέτος ούτε και καλό Οκτώβρη. Δύσκολος μήνας, άρρωστος μήνας. Για κάποιους ο Σεπτέμβρης είναι μήνας διακοπών. Για άλλους μήνας για νέα ξεκινήματα. Για μένα μόνο άγχος και προσαρμογή σε μια πραγματικότητα που μου επέβαλλαν η ανάγκη του βιοπορισμού και ο πειθήνιος χαρακτήρας μου.
Πόσο με έχω μισήσει γι' αυτόν τον πειθήνιο χαρακτήρα μου.
Και είναι τόσο κρίμα που οι πιο δικοί μου άνθρωποι μού έκοψαν τα φτερά, τότε που ανοίγονταν δρόμοι μπροστά μου.
Αλλά η ευτυχία δεν ήταν ποτέ το ζητούμενο μερικές δεκαετίες πριν.
Η ζωή σε "κουτάκια", οι αξίες που όριζαν και τη δική τους ζωή, ήταν κάτι το νομοτελειακό που δεν σήκωνε παρέκκλιση. Τα όνειρα ήταν μικρά και προσγειωμένα και κυρίως έπρεπε να υπακούν στους κανόνες της ηθικής.
Παρακολουθώ τον Guido σε συνέντευξη και ζηλεύω. Πώς να μη ζηλεύω; ¨Ο,τι έγινε, κι έγινε πολλά και ανάμεσα στα πολλά, εκτός από το επιτυχημένος, είναι το ευτυχισμένος και χαρούμενος, το οφείλει στο ότι οι δικοί του άνθρωποι τον πίστεψαν, τον άφησαν ελεύθερο.
Εγώ ούτε που θυμάμαι πια, πώς είναι αυτή η ανόθευτη χαρά.
Την ακριβή ημερομηνία δεν την ξέρω γιατί τα πρώτα μου ποστ τα έσβησα αργότερα. Αλλά ότι ήταν Οκτώβρης του 2006 το θυμάμαι.
20 χρόνια. Ποιος θα το φανταζόταν.
Σήμερα είδα την πρώτη χριστουγεννιάτικη βιτρίνα. Η καθημερινότητα είναι δύσκολη και άσχημη. Αλλά επιτέλους μένω πάλι σε σπίτι με ουρανό.
(Κάπου άκουσα αυτό το τραγούδι και θυμήθηκα πως πέρυσι πέθανε ο Brian Wilson. Είχα διαβάσει τότε ένα πολύ συγκινητικό άρθρο)
Κάθε φορά που μετακομίζω - και έχω μετακομίσει περισσότερες φορές απ'ότι θα επιθυμούσα - η κούραση συνοδεύεται συνήθως από ένα αίσθημα μελαγχολίας. Άλλοτε γι' αυτό που αφήνουμε πίσω μας, άλλοτε για όσα περιττά συγκεντρώνουμε στη διάρκεια της ζωής μας κι άλλοτε γιατί δε δένουν όλα στο καινούργιο περιβάλλον. Τις στιγμές αυτές ζηλεύω λίγο όσους δε μετακινήθηκαν πολύ στη ζωή τους και τα πράγματά τους περιττά ή μη έχουν τη θέση τους. Καμιά φορά ξεχασμένη, αλλά αυτό δεν έχει και τόσο μέγάλη σημασία. Σημασία έχει ότι δε χρειάστηκε να αναρωτηθούν ποτέ.
Είναι παράξενο το αίσθημα ότι τελικά τίποτα δε μένει. Κι ότι ό,τι άλλοτε έμοιαζε σημαντικό, απαραίτητο για μια προσωρινή αίσθηση ευτυχίας, είναι σήμερα άχρηστο, αδιάφορο, βάρος περιττό.
Είναι ένα αίσθημα φυγής. Ονειροπόλησης. Καθώς διαβάζω τις λέξεις που κάποιοι καταφέρνουν να βάλουν σε σειρά. Που μπορούν να κάνουν μαγικά με 24 γράμματα. Είναι ένα αίσθημα επιστροφής σε κάτι όμορφο που το μυαλό έπλασε πολλά χρόνια πριν, τότε που ο "κόσμος" ήταν νέος και ελπιδοφόρος.
Και συμβαίνει μόνο με την ανάγνωση. Ίσως το τελευταίο παράθυρο.
(Δεν είναι τυχαίο που αυτό το τραγούδι ήταν το πρώτο που θέλησα να δημοσιεύσω περίπου είκοσι χρόνια πριν. Still here)
