Κάθε φορά που μετακομίζω - και έχω μετακομίσει περισσότερες φορές απ'ότι θα επιθυμούσα - η κούραση συνοδεύεται συνήθως από ένα αίσθημα μελαγχολίας. Άλλοτε γι' αυτό που αφήνουμε πίσω μας, άλλοτε για όσα περιττά συγκεντρώνουμε στη διάρκεια της ζωής μας κι άλλοτε γιατί δε δένουν όλα στο καινούργιο περιβάλλον. Τις στιγμές αυτές ζηλεύω λίγο όσους δε μετακινήθηκαν πολύ στη ζωή τους και τα πράγματά τους περιττά ή μη έχουν τη θέση τους. Καμιά φορά ξεχασμένη, αλλά αυτό δεν έχει και τόσο μέγάλη σημασία. Σημασία έχει ότι δε χρειάστηκε να αναρωτηθούν ποτέ. 

Είναι παράξενο το αίσθημα ότι τελικά τίποτα δε μένει. Κι ότι ό,τι άλλοτε έμοιαζε σημαντικό, απαραίτητο για μια προσωρινή αίσθηση ευτυχίας, είναι σήμερα άχρηστο, αδιάφορο, βάρος περιττό.

 Είναι ένα αίσθημα φυγής. Ονειροπόλησης. Καθώς διαβάζω τις λέξεις που κάποιοι καταφέρνουν να βάλουν σε σειρά. Που μπορούν να κάνουν μαγικά με 24 γράμματα. Είναι ένα αίσθημα επιστροφής σε κάτι όμορφο που το μυαλό έπλασε πολλά χρόνια πριν, τότε που ο "κόσμος" ήταν νέος και ελπιδοφόρος.

Και συμβαίνει μόνο με την ανάγνωση. Ίσως το τελευταίο παράθυρο.

(Δεν είναι τυχαίο που αυτό το τραγούδι ήταν το πρώτο που θέλησα να δημοσιεύσω περίπου είκοσι χρόνια πριν. Still here)

 Η Χ έζησε όλη τη ζωή της μέσα σε κουτάκια. Κουτάκια που τα κουβαλούσε από μικρή μέσα στο κεφάλι της και που ποτέ δεν άλλαξαν. 

Έχει για όλους μία θέση στο μυαλό της. Αλλά κυρίως την ενδιαφέρουν τα κουτάκια της.

 Είναι εκεί με το ελαφρά παραμορφωμένο πρόσωπο και το κάπως θολό βλέμμα σ'έναν κόσμο όχι ακριβώς αδιαπέραστο, αλλά ούτε και διαυγή και δεν υπάρχει πρόσωπο που να μίσησα περισσότερο από εκείνο που το προκάλεσε αυτό.

 Άνοια.

Σημαίνει πως δεν ξεχνάς μόνο εσύ, αλλά και οι άλλοι εσένα.

Σημαίνει εξευτελισμός στα μάτια ανίδεων, σημαίνει αδιαφορία στις καρδιές των ανθρώπων. Των δικών σου ανθρώπων.

Άνοια θα πει να μην σε υπολογίζουν πια. Να ξεχνούν ποιος ήσουν.

Και μερικές φορές την άνοια σου την προκαλούν αυτοί που τους πρόσφερες τη ζωή σου. 

Και που στα τελευταία σου ακόμη ζητούν. Αντί να δώσουν. Να προσφέρουν ένα μικρό αντάλλαγμα. Λίγο ενδιαφέρον. Λίγη αγάπη που χάθηκε από τον κόσμο μας.

Και το χειρότερο ίσως είναι αυτό το νοσηρό αίσθημα δικαίωσης εκείνων που δεν σε ήθελαν ποτέ ακέραιο και δυνατό.

 

 

Τυχερή η γενιά που μεγάλωσε μ'αυτήν την ποίηση και μουσική

          Τυχερός και ο ποιητής που έφυγε πριν οι κήποι πάψουνε να μπαίνουν στην θάλασσα και οι             άγγελοι  να πλέουν πλάι στ' όνομά σου

(Πόσο πιο φτωχοί, πιο ακαλλιέργητοι, πιο αμόρφωτοι, πιο αδιάφοροι, πιο άσχημοι μέσα σ'αυτά τα 30 χρόνια που πέθανε ο ποιητής. Και πόσο πιο ακαλαίσθητος ο κόσμος μας)

Απρόσμενο δώρο

 

Ένα από τα πιο ωραία συναισθήματα είναι όταν μία φίλη σε φαντάζεται έτσι.

Ίσως γιατί κι εσύ πάντα έτσι φαντάζεσαι τον εαυτό σου. Αυτό το στυλ. Ποτέ κραυγαλέο, ποτέ προκλητικό, αλλά πάντα ιδιαίτερο και κάπως ρομαντικά νοσταλγικό

Πόσο καλά με ξέρεις Στέλλα κι ας μην με ξέρεις.

Σ'ευχαριστώ

Come on little stranger
There's only one last dance
Soon the music's over

Let's give it one more chance