Κάθε φορά που μετακομίζω - και έχω μετακομίσει περισσότερες φορές απ'ότι θα επιθυμούσα - η κούραση συνοδεύεται συνήθως από ένα αίσθημα μελαγχολίας. Άλλοτε γι' αυτό που αφήνουμε πίσω μας, άλλοτε για όσα περιττά συγκεντρώνουμε στη διάρκεια της ζωής μας κι άλλοτε γιατί δε δένουν όλα στο καινούργιο περιβάλλον. Τις στιγμές αυτές ζηλεύω λίγο όσους δε μετακινήθηκαν πολύ στη ζωή τους και τα πράγματά τους περιττά ή μη έχουν τη θέση τους. Καμιά φορά ξεχασμένη, αλλά αυτό δεν έχει και τόσο μέγάλη σημασία. Σημασία έχει ότι δε χρειάστηκε να αναρωτηθούν ποτέ. 

Είναι παράξενο το αίσθημα ότι τελικά τίποτα δε μένει. Κι ότι ό,τι άλλοτε έμοιαζε σημαντικό, απαραίτητο για μια προσωρινή αίσθηση ευτυχίας, είναι σήμερα άχρηστο, αδιάφορο, βάρος περιττό.