Τόσο παλιό και τόσο όμορφο

 

Λοιπόν....έχω καιρό να ακούσω μουσική καθώς πολλές συνθήκες άλλαξαν. Αλλά η μουσική ήταν πάντα εκεί να χρωματίζει τις μέρες. Μου λείπει.

Γκρέμισμα

 Η γειτονιά μου γέμισε ερείπια. "Ωραία ερείπια", που θα έλεγε και ο ποιητής.

Και είναι αυτό το γκρέμισμα και η καταστροφή όμοια με του ανθρώπου. Συντελείται αργά αργά.

 Στην αρχή ξεφτίζει το χρώμα, έπειτα από κάπου θα αρχίσει να πέφτει ο σοβάς, ίσως και να σπάει κάποιο τζάμι και τελικά μένει ένα κτίριο γυμνό.  Άδειο και γυμνό. Με τα δοκάρια πεσμένα κάτω, μαζί με κεραμίδια, τούβλα, χώμα.

Και παντού "πωλείται". Που κανείς δεν ενδιαφέρεται να αγοράσει. Μήνες τώρα. Χρόνια τώρα.

Μέχρι και το ωραίο μπαράκι που πίναμε τα ποτά μας στο διώροφο νεοκλασικό. "Πωλείται".

...

Η πόλη μοιάζει σχεδόν καινούρια όταν την βλέπεις με τα μάτια του επισκέπτη.

Και την ώρα που οι άλλοι ψάχνουν παντού οικεία πρόσωπα ή βουτάνε στον ψεύτικο κόσμο μιας οθόνης κινητού, ένα τεράστιο σμάρι περιστέρια σηκώνεται κόντρα στον ήλιο.

Θολούρα

Θολές εικόνες.

Στα σκαλιά έξω από την τράπεζα μ'ένα φτερούγισμα στο στήθος, Οκτώβρη μήνα, και μια περίεργη ζάλη, την ίδια ζάλη όπως και πριν έναν μήνα, τότε, στο εκεί.

Οι διαδρομές στο λεωφορείο, σκοτάδι στο γκρίζο, αλλά δεν κάνει κρύο. Τι ωραίο που είναι να μην κάνει κρύο! Πλησιάζουν Χριστούγεννα!

Χάνομαι σε νόμους που δεν με υπολογίζουν και σε αξίες δικές μου μη καταφέρνοντας ποτέ να βρω την ισορροπία. Δεν υπάρχει ισορροπία στις κοινωνίες μας. 

Κι αυτοί οι αγελαίοι άλλοι! Οι κόσμοι μας ήταν πάντοτε ασύμπτωτοι. Και θα παραμείνουν. Εις τους αιώνες των αιώνων.

Πάντα αφελής, πέφτω στην παγίδα της καλοπροαίρετης ερώτησης. Αδίκως 

Διάβασα ένα ωραίο βιβλίο. 

 

 Ο λόφος απέναντι χάνεται στη βροχή και στην ομίχλη. Πάντα έτσι ήταν εδώ. Άλλοι τόποι, άλλοι θεοί.

Και η πόλη είναι διαφορετική. Και οι άνθρωποι. Η λαϊκότητα συναντά εναν περίεργο αστισμό και τούμπαλιν.

Παραμελημένα νεοκλασικά (λίγα) και άσχημες πολυκατοικίες (πάμπολλες).

 Επιτέλους λίγη ηρεμία. Φθινοπώριασε και πάλι. Αυτή τη φορά στον Βορρά. Ήρθα καλοκαίρι και σε λίγες μέρες ο καιρός άλλαξε. Και οι μέρες μίκρυναν και πάλι.

Ούτε αυτός ο Σεπτέμβρης ήταν ξέγνοιαστος. Ούτε αυτός.

Διαβάζω και μπαίνω στο δίλημμα: να τακτοποιήσω ή να μην τακτοποιήσω τα βιβλία μου. Βέβαια το κάτω σπίτι έχει ακόμη δουλειά. Σιγά-σιγά. 

 Και μετά ήρθε ο ήλιος για λίγα δευτερόλεπτα, την ώρα που βγήκα στο μπαλκόνι ...χάθηκε στα σύννεφα μετά, ξανάρθε δειλά.

Και δεν θα 'πρεπε να ξαφνιάζομαι αν και λιγότερο ξαφνιάζομαι πια και περισσότερο απογοητεύομαι, όλο και περισσότερο.

Η ποίηση που έγινε τραγούδι

"Έφυγε πλήρης ημερών" Ποτέ δεν την κατάλαβα αυτή τη φράση. Ίσως γιατί στο μυαλό μου δεν υπάρχει η πληρότητα των ημερών. Η ζωή όλων είναι ένας κύκλος για άλλους μικρότερος, για άλλους μεγαλύτερος δίχως αυτό να σημαίνει τίποτα παραπάνω.

Οι άνθρωποι φεύγουν σε διάφορες ηλικίες και το νόημα της ζωής τους αποτιμάται  από την απουσία τους. Κι από την προσφορά τους. 

Το ότι ο Μίκης Θεοδωράκης θα εγκατέλειπε κάποτε τον κόσμο των ζωντανών ήταν θέμα χρόνου, αυτό δε σημαίνει πως δε θα λείψει.

Στη διάρκεια της ζωής μας οι περισσότεροι τραγουδήσαμε τα τραγούδια του, άλλοτε χαρούμενα, άλλοτε μελαγχολικά, άλλοτε ξεσηκωτικά νιώθοντας λίγο πιο επαναστάτες, πιο ιδεαλιστές, και άλλοτε πιο ερωτευμένοι ή πιο Έλληνες.

Λυπάμαι μόνο που οι ξένοι γνωρίζουν αυτόν τον γίγαντα της μουσικής από το συρτάκι του Ζορμπά και όχι από τα υπόλοιπα κορυφαία έργα του, στα οποία μελοποίησε δύο νομπελίστες ποιητές και πολλούς άλλους εξίσου σπουδαίους, όπως τον Ρίτσο με την Ρωμιοσύνη.

Σε ποια άλλη χώρα στίχοι σαν αυτούς του Άξιον Εστί γίνανε τραγούδι που φτάσανε μέχρι τα πιο λαϊκά στρώματα ; Κι ας μην τους καταλαβαίνουν όλοι. Κι ας ξέρουν μόνο τα πιο γνωστά τραγούδια αυτού του έργου. 

Θέλω αυτήν την μικρή ανάρτηση να την κλείσω με ένα από τα πιο εμβληματικά τραγούδια του, όπου για μένα ο συνδυασμός στίχων, μουσικής και φωνής υπήρξε πάντα καθηλωτικός