Ένα αύριο που ποτέ δεν ήρθε...
Ήταν θυμάμαι μια δροσερή καλοκαιρινή μέρα, σ'ένα γραφικό γερμανικό χωριό, απ'αυτά με τα ξύλινα δοκάρια στα σπίτια, που για μια στιγμή, μόνο για μια στιγμή, δεν ξέρω πόσο κράτησε, φάνταξε στο μυαλό μου η ελπίδα ενός μέλλοντος ελπιδοφόρου και ένα αίσθημα δυνατοτήτων.
Δεν κράτησε πολύ αλλά ήταν ένα απίστευτο αίσθημα ελευθερίας. Το τελευταίο όνειρο.
Ποτέ ξανά.
Καλό Σεπτέμβρη δεν έχω ζήσει. Φέτος ούτε και καλό Οκτώβρη. Δύσκολος μήνας, άρρωστος μήνας. Για κάποιους ο Σεπτέμβρης είναι μήνας διακοπών. Για άλλους μήνας για νέα ξεκινήματα. Για μένα μόνο άγχος και προσαρμογή σε μια πραγματικότητα που μου επέβαλλαν η ανάγκη του βιοπορισμού και ο πειθήνιος χαρακτήρας μου.
Πόσο με έχω μισήσει γι' αυτόν τον πειθήνιο χαρακτήρα μου.
Και είναι τόσο κρίμα που οι πιο δικοί μου άνθρωποι μού έκοψαν τα φτερά, τότε που ανοίγονταν δρόμοι μπροστά μου.
Αλλά η ευτυχία δεν ήταν ποτέ το ζητούμενο μερικές δεκαετίες πριν.
Η ζωή σε "κουτάκια", οι αξίες που όριζαν και τη δική τους ζωή, ήταν κάτι το νομοτελειακό που δεν σήκωνε παρέκκλιση. Τα όνειρα ήταν μικρά και προσγειωμένα και κυρίως έπρεπε να υπακούν στους κανόνες της ηθικής.
Παρακολουθώ τον Guido σε συνέντευξη και ζηλεύω. Πώς να μη ζηλεύω; ¨Ο,τι έγινε, κι έγινε πολλά και ανάμεσα στα πολλά, εκτός από το επιτυχημένος, είναι το ευτυχισμένος και χαρούμενος, το οφείλει στο ότι οι δικοί του άνθρωποι τον πίστεψαν, τον άφησαν ελεύθερο.
Εγώ ούτε που θυμάμαι πια, πώς είναι αυτή η ανόθευτη χαρά.
Την ακριβή ημερομηνία δεν την ξέρω γιατί τα πρώτα μου ποστ τα έσβησα αργότερα. Αλλά ότι ήταν Οκτώβρης του 2006 το θυμάμαι.
20 χρόνια. Ποιος θα το φανταζόταν.
Σήμερα είδα την πρώτη χριστουγεννιάτικη βιτρίνα. Η καθημερινότητα είναι δύσκολη και άσχημη. Αλλά επιτέλους μένω πάλι σε σπίτι με ουρανό.
(Κάπου άκουσα αυτό το τραγούδι και θυμήθηκα πως πέρυσι πέθανε ο Brian Wilson. Είχα διαβάσει τότε ένα πολύ συγκινητικό άρθρο)
Κάθε φορά που μετακομίζω - και έχω μετακομίσει περισσότερες φορές απ'ότι θα επιθυμούσα - η κούραση συνοδεύεται συνήθως από ένα αίσθημα μελαγχολίας. Άλλοτε γι' αυτό που αφήνουμε πίσω μας, άλλοτε για όσα περιττά συγκεντρώνουμε στη διάρκεια της ζωής μας κι άλλοτε γιατί δε δένουν όλα στο καινούργιο περιβάλλον. Τις στιγμές αυτές ζηλεύω λίγο όσους δε μετακινήθηκαν πολύ στη ζωή τους και τα πράγματά τους περιττά ή μη έχουν τη θέση τους. Καμιά φορά ξεχασμένη, αλλά αυτό δεν έχει και τόσο μέγάλη σημασία. Σημασία έχει ότι δε χρειάστηκε να αναρωτηθούν ποτέ.
Είναι παράξενο το αίσθημα ότι τελικά τίποτα δε μένει. Κι ότι ό,τι άλλοτε έμοιαζε σημαντικό, απαραίτητο για μια προσωρινή αίσθηση ευτυχίας, είναι σήμερα άχρηστο, αδιάφορο, βάρος περιττό.
Είναι ένα αίσθημα φυγής. Ονειροπόλησης. Καθώς διαβάζω τις λέξεις που κάποιοι καταφέρνουν να βάλουν σε σειρά. Που μπορούν να κάνουν μαγικά με 24 γράμματα. Είναι ένα αίσθημα επιστροφής σε κάτι όμορφο που το μυαλό έπλασε πολλά χρόνια πριν, τότε που ο "κόσμος" ήταν νέος και ελπιδοφόρος.
Και συμβαίνει μόνο με την ανάγνωση. Ίσως το τελευταίο παράθυρο.
(Δεν είναι τυχαίο που αυτό το τραγούδι ήταν το πρώτο που θέλησα να δημοσιεύσω περίπου είκοσι χρόνια πριν. Still here)
Άνοια.
Σημαίνει πως δεν ξεχνάς μόνο εσύ, αλλά και οι άλλοι εσένα.
Σημαίνει εξευτελισμός στα μάτια ανίδεων, σημαίνει αδιαφορία στις καρδιές των ανθρώπων. Των δικών σου ανθρώπων.
Άνοια θα πει να μην σε υπολογίζουν πια. Να ξεχνούν ποιος ήσουν.
Και μερικές φορές την άνοια σου την προκαλούν αυτοί που τους πρόσφερες τη ζωή σου.
Και που στα τελευταία σου ακόμη ζητούν. Αντί να δώσουν. Να προσφέρουν ένα μικρό αντάλλαγμα. Λίγο ενδιαφέρον. Λίγη αγάπη που χάθηκε από τον κόσμο μας.
Και το χειρότερο ίσως είναι αυτό το νοσηρό αίσθημα δικαίωσης εκείνων που δεν σε ήθελαν ποτέ ακέραιο και δυνατό.
Τυχερή η γενιά που μεγάλωσε μ'αυτήν την ποίηση και μουσικήΤυχερός και ο ποιητής που έφυγε πριν οι κήποι πάψουνε να μπαίνουν στην θάλασσα και οι άγγελοι να πλέουν πλάι στ' όνομά σου
(Πόσο πιο φτωχοί, πιο ακαλλιέργητοι, πιο αμόρφωτοι, πιο αδιάφοροι, πιο άσχημοι μέσα σ'αυτά τα 30 χρόνια που πέθανε ο ποιητής. Και πόσο πιο ακαλαίσθητος ο κόσμος μας)
Ένα από τα πιο ωραία συναισθήματα είναι όταν μία φίλη σε φαντάζεται έτσι.
Ίσως γιατί κι εσύ πάντα έτσι φαντάζεσαι τον εαυτό σου. Αυτό το στυλ. Ποτέ κραυγαλέο, ποτέ προκλητικό, αλλά πάντα ιδιαίτερο και κάπως ρομαντικά νοσταλγικό
Πόσο καλά με ξέρεις Στέλλα κι ας μην με ξέρεις.
Σ'ευχαριστώ
Σήμερα έχασα έναν αδερφό, αλλά δεν με πειράζει.
Δεν χάνεις κάτι που δεν έχεις.
Μόνο οι φωνές, η ένταση, η κακία . Μόνο αυτά πειράζουν.
Η μητέρα αναρωτιόταν γιατί. "Επειδή με μισεί, μητέρα, επειδή πάντα με μισούσε και με ζήλευε"
Και πιο πολύ με μίσησε όταν εγώ επέλεξα να ζω πέρα από τις συμβάσεις στις οποίες εκείνος υποτάχτηκε.
Υπάρχουν άραγε κάπου όλα τα κείμενα του Χνουδιού ? Μου λείπουν.
Πάντα μου έλειπε η φωνή της. Εδώ και χρόνια. Από την μέρα που εξαφανίστηκε από τα ιστολόγια. Αλλά απ'όταν διάβασα ότι δεν είναι πια ανάμεσα μας, μου λείπει ακόμη πιο πολύ.
Αν κάποιος γνωρίζει, ας αφήσει μήνυμα.
Για όσους αγαπάμε τις ιδιαίτερες γραφές, είναι μια απώλεια να μην υπάρχουν πουθενά.
Νιώθω τόσο βαθιά βαθιά δυστυχισμένη και πληγώνω διαρκώς τον άνθρωπο που μου έδωσε τα περισσότερα και στάθηκε δίπλα μου στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μου.
Μέσα μου βιώνω το πιο μαύρο.
Το Χόλιγουντ πουλά ωραία παραμύθια, αλλά η πραγματικότητα κόβει σαν το πιο κοφτερό μαχαίρι.
Δεν περιγράφεται. Δε γίνεται ταινία. Όπως δε γίνεται ταινία η πραγματική ζωή.
"Από του αγίου Σπυρίδωνα σπυρί-σπυρί μεγαλώνει η μέρα" έλεγε η γιαγιά. Σήμερα βέβαια ξέρουμε πως αυτό συμβαίνει μετά το χειμερινό ηλιοστάσιο, αλλά αν σκεφτεί κανείς ότι η ρήση αυτή μάλλον βγήκε με το Ιουλιανό ημερολόγιο, δεν είχαν και τόσο άδικο στην παρατήρησή τους.
Οι μέρες περνούν, τα χρόνια περνούν, εμείς περνάμε και πλησιάζουμε όλο και περισσότερο το χώμα. Ένας κοκκινολαίμης κάθεται στην ελιά απέναντι, το μόνο δέντρο που πρόσφατα γλίτωσε από τα ηλεκτρικά πριόνια. Ο κοκκινολαίμης, οι γάτες, οι ελιές, οι λέξεις που λέγονται κι αυτές που δε λέγονται, ο κόμπος στο στομάχι και η ακινησία του μυαλού.
Η γιαγιά, ο μπαμπάς και η μάνα. Το γεφύρι.
Να ζεις με τα πουλιά και τα δέντρα.
Κουβαλώ πέντε χρόνια θλίψης . Το σώμα μου το νιώθω πυροβολημένο. Το μυαλό ντιπ για ντιπ χαμένο.
Χτες ή μάλλον προχτές έπεσα σ'ένα ντοκυμαντέρ που μίλαγε για δέντρα. Για τα φύλλα που κιτρινίζουν, κοκκινίζουν τέτοια εποχή και πέφτουν. Πρώτη φορά άκουσα να μιλούν για δέντρα με τον τρόπο που πάντα τα ένιωθα. Σαν όντα με ψυχή.
Ξέρουν, λέει, πότε θα ρίξουν τα φύλλα τους. Ή μάλλον παίρνουν ένα ρίσκο. Και πάντα ενεργούν με βάση τις προηγούμενες εμπειρίες τους. Πιο νωρίς, θα τα στερήσει πολύ νωρίς από την ευεργετική τους παρουσία, πιο αργά, θα τους παγώσει τα ευαίσθητα στον πάγο κλωναράκια.
Τρεις μέρες που χάσαμε την Σαρλότ.
Φθινοπώριασε.
Όχι στα χρώματα, ούτε στον ήλιο, αλλά σ'αυτήν την πρωινή ψύχρα. Την καθόλου επιθυμητή. Θυμίζει τον χειμώνα που έρχεται.
Διάβαζα ένα βιβλίο που βιαζόμουν να το τελειώσω. Βιαζόμουν γιατί ήθελα να γλιτώσω από τη θλίψη που μου μετέδιδαν οι χαρακτήρες του. Φοβισμένοι, απελπισμένοι, θύματα της εποχής, της χώρας, της ιδεολογίας τους.
Ίσως ένα από τα πιο ανθρώπινα συνθήματα θα ήταν "Κάτω οι ιδεολογίες όταν αυτές κοντράρονται με τη ζωή"
Καμιά ιδέα δεν αξίζει όσο μια ζωή. Καμιά σημαία, καμιά θρησκεία. Καμιά.
Imagine. Πόσα χρόνια πριν. Κι ακόμη τα ίδια.
....
