Είναι ένα αίσθημα φυγής. Ονειροπόλησης. Καθώς διαβάζω τις λέξεις που κάποιοι καταφέρνουν να βάλουν σε σειρά. Που μπορούν να κάνουν μαγικά με 24 γράμματα. Είναι ένα αίσθημα επιστροφής σε κάτι όμορφο που το μυαλό έπλασε πολλά χρόνια πριν, τότε που ο "κόσμος" ήταν νέος και ελπιδοφόρος.

Και συμβαίνει μόνο με την ανάγνωση. Ίσως το τελευταίο παράθυρο.

(Δεν είναι τυχαίο που αυτό το τραγούδι ήταν το πρώτο που θέλησα να δημοσιεύσω περίπου είκοσι χρόνια πριν. Still here)