Ένα αύριο που ποτέ δεν ήρθε...

Ήταν θυμάμαι μια δροσερή καλοκαιρινή μέρα, σ'ένα γραφικό γερμανικό χωριό, απ'αυτά με τα ξύλινα δοκάρια στα σπίτια, που για μια στιγμή, μόνο για μια στιγμή, δεν ξέρω πόσο κράτησε, φάνταξε στο μυαλό μου η ελπίδα ενός μέλλοντος ελπιδοφόρου και  ένα αίσθημα δυνατοτήτων.

Δεν κράτησε πολύ αλλά ήταν ένα απίστευτο αίσθημα ελευθερίας. Το τελευταίο όνειρο.

Ποτέ ξανά.