Μπαίνω μέσα στο σπίτι και την συναντώ χαρούμενη και ζωηρή. Και γίνομαι κι εγώ χαρούμενη.

Αυτοί οι άνθρωποι το μόνο που χρειάζονται για να ανθίσουν είναι λίγη αγάπη.

Είναι παράξενο το τι θυμούνται και το τι ξεχνούν

αυτά που ονειρευόμουν

 Ονειρευόμουν

πρωινές βόλτες στην ΄Υδρα που ακόμη κοιμάται

μπάνια σε ζεστή θάλασσα

με βατραχοπέδιλα και χωρίς

υποβρύχιες λήψεις

φωτογραφίες στην Αμοργό

το απέραντο μπλε

το λευκό

το μικρό ξωκλήσι

Ονειρευόμουν ανεμελιά και να γεμίσω από την ομορφιά του τοπίου και να ανασάνω βαθιά τη θάλασσα και να μη σκέφτομαι τίποτα μα τίποτα δυσάρεστο

Αυτό το καλοκαίρι πέρασε.

 Αυτό που πιο πολύ θα μου λείψει όταν πεθάνω θα είναι το καλοκαίρι

 Είναι πολύ δύσκολη η άνοια αγαπημένου προσώπου. Νιώθω σα να έχω γεράσει άπειρα χρόνια.

τόσο απλά

 

Χρόνια ολόκληρα μας ανέλυαν την Ιθάκη του Καβάφη...και δεν είναι ο προορισμός, είναι το ταξίδι...και αναλύσεις επί αναλύσεων...και τελικά η αλήθεια τόσο απλή...ούτε το ταξίδι, ούτε ο προορισμός...η παρέα, πάντα η παρέα

?

 Αν η ζωή σου ήταν βιβλίο, ποιος θα ήταν ο τίτλος του ;

Σήμερα

 Τα φύλλα πέφτουν με χορευτικές κινήσεις τέλη Γενάρη, παλιά νόμιζες πως αυτό γινόταν το φθινόπωρο, όχι όμως σ'αυτή τη γωνιά της γης, όπου τα δέντρα χάνουν τα φύλλα τους λίγο πριν την αναγέννησή τους.

Περιμένεις.... περιμένεις να δουλέψει ο υπολογιστής, να τρέξει το σύστημα ....και τα φύλλα πέφτουν, στροβιλίζονται.

Λίγο πιο πέρα σμήνη πουλιών πετάγονται από τη μία οροφή στην άλλη και πάλι ξανά πιο πέρα. Ο αέρας σηκώνει τις κουκούλες των παλτών και μεταφέρει τα λόγια των περαστικών στο δρόμο.

Όλα είναι μπλε και φωτεινά.