Αύριο, λέει, είναι Πρωτομαγιά. Αλλά θα μπορούσε να είναι μια οποιαδήποτε μέρα. Μια οποιαδήποτε Δευτέρα, Τρίτη, Κυριακή, άνοιξη, χειμώνας. Μια οποιαδήποτε μέρα που φορά ακριβώς την ίδια φορεσιά με κάθε μέρα.
Είναι καιρός που αναλογίζομαι πόσο ευάλωτοι είμαστε. Εμείς, ο τρόπος ζωής μας, τα δημοκρατικά μας δικαιώματα.
Όλα, σαν μ' ένα φύσημα του αέρα, ένα φφφουου, χάθηκαν
Ακόμη δεν έχουμε προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα. Ακόμη δε γνωρίζουμε τη νέα πραγματικότητα.
Σιγά σιγά μου περνά ο αρχικός τρόμος.
Και σιγά σιγά μου φεύγει και η κούραση πολλών εβδομάδων αδιάκοπης κουραστικής εργασίας.
Σχεδόν με τρόμαζε η εικόνα μου στον καθρέφτη τον τελευταίο καιρό.
Μου πήρε μέρες όμως. Πολλές μέρες.
Μόνο η αϋπνία δε μου περνά με τίποτα. Και το κρύο. Το αιώνιο κρύο.
....
Νιώθω σαν ναρκωμένη αυτήν την εποχή. Κάτι ο εγκλεισμός μέσα, κάτι η μοναξιά, κάτι ο τρόμος του έξω και το αβέβαιο αύριο...
....
Μέσα σε όλον αυτό το χαμό όμως, θέλω να θυμάμαι ότι η Ελλάδα έζησε μια σύντομη θετική περίοδο, λες και είναι μια άλλη χώρα...ξέρω ότι δε θα κρατήσει για πολύ.... ήδη διαφαίνονται αυτοί που θέλουν να εκμεταλλευτούν αυτό το θετικό της πρόσημο και να το μετατρέψουν σε αρνητικό.
Κι ύστερα, το αύριο είναι τόσο απρόβλεπτο, τόσο αβέβαιο.
....
...
Και το άλλο το όμορφο, που με κάνει να κοντοστέκομαι τις λίγες φορές που βγαίνω έξω είναι που
η γειτονιά μου γέμισε πουλιά. Ίσως και άλλοτε να είχε τόσα πουλιά και να μην έτυχε έγω να τα παρατηρήσω, αλλά φέτος που περνώ πολλές ώρες στο σπίτι μου τα χαίρομαι με το παραπάνω. Πράσινοι παπαγάλοι κοπάδι, ζευγάρια καράκαξες, τα λατρευτά μου κοτσύφια, καλόγεροι και γαλαζοπαπαδίτσες, μέχρι μια κίσσα είδα χτες στην πύλη της εισόδου, αλλά μέχρι να πιάσω τη μηχανή κρύφτηκε στο διπλανό δέντρο. Και φυσικά σπουργιτάκια. Παντού και πάντοτε σπουργιτάκια.
Η Ιταλία πεθαίνει, η Ισπανία πεθαίνει, η Γαλλία πεθαίνει....παντού στη γη οι άνθρωποι πεθαίνουν. Αλλού με πιο τρομαχτικά νούμερα, αλλού με σιγανότερους ρυθμούς
Κι η άνοιξη φέτος έχει πεθάνει. Μέχρι και τα χελιδόνια πεθάνανε στον δρόμο για να τη βρουν.
Καημένα πουλάκια......Πόσο μισώ τον βοριά που τα έβαλε μαζί σας.
Αυτή την άνοιξη δε θα τη ζήσουμε. Θα είναι το έτος χωρίς άνοιξη.
...
Και τα κοτσύφια κελαηδούν ερήμην μας.
...
Και οι αγκαλιές έχουν πεθάνει. Και η εγγύτητα.Κι όπως πάνε θέλουν να σκοτώσουν και την αγάπη. Όχι δεν την σκοτώνει ο ιός. Την σκοτώνουν οι κυβερνήσεις σε αυτήν την περίοδο της ιστορίας.
Με έναν αυταρχισμό πρωτόγνωρο.
Και δε θυμάμαι περίοδο στην ιστορία που οι Χριστιανοί να μη γιόρτασαν το Πάσχα.
Αλλά αυτό δεν πειράζει. Πειράζει που όσοι πεθαίνουν, πεθαίνουν μόνοι τους, δίχως κάποιος αγαπημένος να τους κρατάει το χέρι. Κι αυτό δεν το έχουμε ξαναδεί.
Κι απ'όλα όσα συμβαίνουν, δεν ξέρω τι είναι πιο σοβαρό. Ο θάνατος ή που δε σ'αφήνουν να πεθάνεις όπως θέλεις.
Μέσα στον τρόμο που μας έχουν καλλιεργήσει καταπατούν το πιο ιερό μας δικαίωμα. Αυτό του να αποφασίσουμε για τη ζωή και για το θάνατό μας, όταν η αρρώστια χτυπήσει την πόρτα μας.
Δεν είναι ο ιός που απειλεί αυτή τη στιγμή καίρια τη ζωή μας.
Είναι η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο όνομα μιας πανδημίας.
Στη ζωή και στο θάνατο θα έπρεπε ο καθένας μας να έχει επιλογή, όταν μπορεί.
Δε θα έπρεπε κανείς να απαγορεύει το να βρίσκεται κάποιος κοντά στο αγαπημένο του πρόσωπο, όταν αυτό νοσεί.
....
Διαβάζω ιστορίες ανθρώπων που έχουν χάσει και τους δυο γονείς τους και δεν μπόρεσαν να τους αποχαιρετήσουν.
Θα έπρεπε να τους δοθεί το δικαίωμα να επιλέξουν. Στο κάτω κάτω αν είναι νέοι, μπορεί να μη νοσήσουν σοβαρά.
Δεν είναι λέπρα αυτός ο ιός. Έχει την επικινδυνότητά του, αλλά δεν είναι λέπρα.
.....
Υπάρχει ο θάνατος, υπάρχει η ζωή. Και υπάρχουν και οι λόγοι για τους οποίους αξίζει να ζει κανείς.
Δεν είναι η ζωή το υπέρτατο αγαθό. Ποτέ δεν ήταν. Είναι η αγάπη.
Υπάρχει ζωή χωρίς αγάπη ;
Δευτέρα 6 Απριλίου 2020
Ξαπλώνω και σε μια σπάνια ηρεμία στο μυαλό μου μπερδεύονται φθινοπωρινά φύλλα με την αλμύρα της θάλασσας και το τραγούδι των κοτσυφιών.
Αυτή η άνοιξη θα περάσει έτσι, χωρίς να τη ζήσουμε. Χωρίς να μπούμε σε αεροπλάνα. Χωρίς να μοιράσουμε αγκαλιές. Χωρίς να πούμε Χριστός Ανέστη και Χρόνια Πολλά.
Τελικά ζούμε live πολλές κινηματογραφικές ταινίες μαζί. Ζούμε 'Το πλοίο των καταραμένων", μόνο που οι επιβαίνοντες δεν είναι Εβραίοι και το αμάρτημά τους δεν είναι η θρησκεία τους, αλλά το γεγονός ότι είναι φτωχοί εργάτες. Ζούμε το Contagion και το Outbreak μαζί. Και ίσως από μια μελλοντική σκοπιά να βρούμε ομοιότητες και με το 12 Monkeys.
Αλλά αυτοί πάνω στο πλοίο που έφυγαν από την Τουρκία, έφτασαν στην Ισπανία, ξαναγύρισαν στην Τουρκία και κανείς δεν τους θέλει ...
αυτωνών η μοίρα δείχνει πόσο στάσιμοι μείναμε σε 80 χρόνια εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Παρασκευή 27 Μαρτίου 2020
Και ξαφνικά οι μέρες γίνανε όλες ίδιες. Μπορείς τη Δευτέρα να τη βαφτίσεις Τετάρτη και την Πέμπτη Παρασκευή και τίποτα δε θα αλλάξει . Γιατί όλες οι μέρες είναι ζοφερά ίδιες.
...
Και λες γιατί ;
Και μία απάντηση είναι ...έτσι, δίχως λόγο...έτυχε
Και μια άλλη απάντηση είναι πως οι ηλικιωμένοι είχαν υπερπληθύνει στον πλανήτη και τα συνταξιοδοτικά καταρρέανε το ένα μετά το άλλο. Φυσικά θα υπάρξουν και μερικές παράπλευρες απώλειες, αλλά αυτές υπάρχουν πάντοτε.
Και μια άλλη απάντηση είναι πως ο πλανήτης, η φύση μας εκδικείται. Με τόσα που της κάναμε θέλησε να μας τιμωρήσει.
Στις 6.00 κάθε απόγευμα ακούω το πολεμικό ανακοινωθέν. Πόσοι φύγανε, πόσοι είναι στα χαρακώματα.
Νούμερα. Στην Ιταλία οι άνθρωποι έπαψαν πια να είναι άνθρωποι. Είναι αριθμοί. Έβλεπα την άλλη φορά σε μια gazzetta , ονόματα κι ένα μικρό κείμενο, αλλού με μια φωτογραφία, αλλού χωρίς. Σελίδες ολόκληρες. Μακάβριο θεάμα. Σχεδόν πιο μακάβριο από τα εκατοντάδες, τα χιλιάδες φέρετρα, που θα ταφούν χωρίς τιμές. Ίσως γιατί η εικόνα σου, τ'όνομά σου είναι αυτά που σου δίνανε υπόσταση, ενώ το ξύλινο κουτί.....
...
Βλέπω όλα αυτά τα φέρετρα και θυμάμαι το "Αμαντέους". Τότε που στοιβάζανε ομαδικά τους νεκρούς σ'ένα κάρο και τους πετούσαν σ'έναν μεγάλο λάκκο. Αν το καλοσκεφτείς ποια η διαφορά όταν έχεις 800 νεκρούς τη μέρα ;
Νομίζω πως ζούμε τέτοιες εποχές.
Εποχές που τα Εκατό χρόνια μοναξιάς γίνανε πιο επίκαιρα από ποτέ. Και ο Μαρκές. Κι ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας μαζί με τη ζωή στα χρόνια της χολέρας.
Μόνο τα κοτσύφια μου τραγουδούν ακόμη. Και τα συνεπή μου σπουργίτια.
Και δεν έχουμε καν τενόρους να βγουν στα μπαλκόνια για να τραγουδήσουν το Nessun Dorma
Nessun dorma
Nessun dorma! Nessun dorma!
Tu pure, oh Principessa
Nella tua fredda stanza
Guardi le stelle che tremano
D'amore e di speranza
Ma il mio mistero e chiuso in me,
il nome mio nessun sapra!
No,no, sulla tua bocca lo diro
guando la luce splendera!
Ed il mio baacio sciogliera il silenzio
che ti fa mia
Il nome suo nessun sapra...
E noi dovrem, ahime, morir, morir!
Κανείς να μην κοιμηθεί! Κανείς να μην κοιμηθεί !
Ακόμη κι εσύ, πριγκίπισσα,
στο κρύο σου δωμάτιο
κοίταξε τ'αστέρια
που τρέμουν από αγάπη και ελπίδα...
Μα το μυστήριο μου είναι κλεισμένο μέσα μου
κανείς δε θα μάθει το όνομά μου!
Όχι, όχι, στο στόμα σου θα το πω,
όταν το φως θα λάμπει!
Και το φιλί μου θα λιώσει τη σιωπή
που σε κάνει δικιά μου.
Κανείς δε θα μάθει το όνομά του...
Κι εμείς θα πρέπει, αλίμονο, να πεθάνουμε, να πεθάνουμε!
Φύγε, ω νύχτα! Δύστε αστέρια!
Δύστε Αστέρια! Την αυγή θα νικήσω!
Θα νικήσω! Θα νικήσω!
