Ξενία

Μου μιλά, αλλά δεν ακούω όλες τις φράσεις της. Το φεγγάρι μισοκρύβεται πίσω από τα σύννεφα ενώ η Άρκτος έχει πάρει θέση από πάνω μας. Αέρινα φορέματα παρελαύνουν και η μικρή χορεύει, χορεύει, στροβιλίζεται στους δικούς της ρυθμούς.



Ένα απαλό αεράκι φέρνει δροσιά αυτήν την καυτή νύχτα. Λίγο αργότερα χοντρές στάλες μας διώχνουν από την φιλόξενη βεράντα.



Κάποιες φορές χρειάζεσαι τη δύναμη μιας καταιγίδας .

ο χρόνος ήταν πάντα το "τώρα"

Τελευταία μου φαίνονται κάποιες μνήμες, πολύ μακριά στο χρόνο
Είναι που διαφοροποιείται η αντίληψη του περάσματός του, όταν αλλάζει κανείς γεωγραφικές συντεταγμένες.
Λες και τα χιλιόμετρα προσθέτουν και μέρες και μήνες και χρόνια


Κάπως έτσι φαντάζει πολύ μακριά στο μυαλό μου ο δρόμος με τις νεραντζιές ή εκείνη η παραλία
Κι ίσως αυτός να είναι ο λόγος που πάντα γύρευα γιατρειά σε ένα ταξίδι, σε μια φυγή.
Δεν ήταν πάντα γιατρειά. Συχνότερα ήταν μια εσώτερη ανάγκη

εδώ που τα φύλλα θροϊζουν

οι ιστορίες των νησιών μου είναι τόσο ξεχασμένες, που χρειάζομαι καινούριες.
φρέσκους ανέμους ανάμεσα σε αυλητρίδες καλαμιές
και μπλε. πολύ μπλε.

οταν μιλάω για Φολεγάνδρους και Αμοργούς μιλάω για τάματα
και προσκυνήματα
δεν είναι ταξίδια

αλλά η ώρα πέρασε . και αύριο πρέπει να γίνω λίγο λιγότερο ανασφαλής.
το φεγγάρι μια τεράστια λάμπα , μου θύμισε τις πρώτες μέρες σ'αυτό το σπίτι με το στρώμα καταγής να χαζεύω τ'άστρα

όλος μου ο κόσμος.

βρέχει

Μ'έναν τρόπο μονότονο. Γκρίζο. Μελαγχολικό.
Θέλω να γράψω. Πολύ. Μα σα να ξέχασα πώς αραδιάζουν τις σκέψεις. Τους φόβους, τις ανησυχίες, τα όνειρα.
Χτες την ώρα που έπεφτα στο κρεβάτι αναλογιζόμουν τι όμορφο που είναι το σπίτι μου. Πρέπει να λέμε ευχαριστώ για κάθε τι ωραίο. Για τις στιγμές της γαλήνης

Κόλλησα στους στίχους του Σεφέρη:

"Σε κοίταζα μ'όλο το φως και το σκοτάδι που έχω"

και σ'αυτή τη μελωδία

είναι δυνατόν ;

ήμασταν μια καλομαθημένη γενιά. και τρέφαμε την αυταπάτη πως η ζωή μας ήταν γεμάτη σταθερές.
μπορούσαμε να ικανοποιούμε όνειρα και αυτά γίνονταν όλο και πιο μεγάλα. μέχρι που χάνανε το νόημά τους.
ναι...αυτήν την μνήμη δεν θέλω να τη χάσω στους καιρούς που θα'ρθουν.
πως ήταν λάθος όνειρα. και πως είχαν τη στυφή γεύση της κενότητας

νομίζω πως τώρα ξέρω. νομίζω

...................
μιλούσε για όνειρα αυτό το ποστ.(έσβησα το μισό)
μέχρι που έμαθα για τρεις συνανθρώπους μας, που από σήμερα κανένα όνειρο δε θα μπορούν να κάνουν.
κρίμα να μην μπορεί να καταλάβει αυτός ο λαός πού πρέπει να στρέψει την οργή του. ποιον να τιμωρήσει.

είναι δυνατόν να είναι τόσο τυφλός ;

επιστροφή

κι όμως μια μέρα έκατσες σ'εκείνο το μπαλκόνι
το γεμάτο άριες
κι έναν υγρό ορίζοντα γεμάτο χρώματα
τη γεύση δε θυμάσαι
μα θα ήταν σίγουρα γεμάτη καλοκαίρι
................
κι όλοι αυτοί οι θάλαμοι του νου, που νόμιζες χαμένους, έχουν κλειδί μια νότα, ένα χρώμα

ένα παράλληλο σύμπαν

Ναι,υπάρχει αυτή η ηλικία,
η ώρα που οι δείκτες μοιάζουν ακίνητοι


Greensleeves.. δεν ξέρω πότε τις άκουσα για πρώτη φορά τις νότες
ανήκουν στην εποχή που χάθηκε

Για να γράψω χρειάζομαι ένα κομμάτι ουρανού μικρό
μια ελιά
και το όνειρο ενός σύμπαντος

Σ'ευχαριστώ για τη συντροφιά της μελωδίας, κορίτσι