κι εκεί που δεν το περιμένεις....

"The young pope"
Νομίζω πως είναι η καλύτερη σειρά που είδα τα τελευταία 10-20 χρόνια, ίσως και η καλύτερη σειρά που έχω δει γενικά.
Ερωτεύτηκα τη σκηνοθεσία, το σενάριο, τους ευφυείς διαλόγους, τη μουσική, το διάχυτο φως στην εικόνα και φυσικά τον ανεπανάληπτο Jude Law, που είναι άθεος αλλά με την πίστη του μπορεί να κάνει θαύματα. Κάθε επεισόδιο και μία έκπληξη, γεμάτο ανατροπές και καλλιτεχνική δημουργία.  Paolo Sorrentino, ένα όνομα που θα θυμάμαι από εδώ και πέρα.

διαπιστώσεις

Αυτό που συνέβη σε μένα προσωπικά ανάμεσα στο 2009 και το 2019 είναι ότι γέρασα. Όχι τόσο ηλικιακά όσο ψυχικά και πνευματικά.
Παλιότερα δε θα το πίστευα καν ότι θα μπορούσε να μου συμβεί ....αλλά είναι το αποτέλεσμα, ζώντας σε μια χώρα εχθρική και κάνοντας μια δουλειά πλέον μισητή με τους πιο αντιπαθείς συναδέλφους που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς.

όταν το κρύο κουράζει

Είναι χειμώνας. Ακόμη. Όχι ότι περίμενα να έρθει η άνοιξη τόσο νωρίς. Ποτέ δεν έρχεται.
Αλλά με κούρασε φέτος πιο πολύ....το κρύο, το σκοτάδι.  Με κούρασε.
Και να φανταστείς πως κάποτε ήταν η πιο αγαπημένη μου εποχή. Τότε που ήμουν άλλη. Κορίτσι.
Τότε που στο γιατρό πηγαίναμε γι'αυτά που ήξερε. Κι ο ύπνος ερχόταν κάθε βράδυ.
Θυμάμαι κάποιες φορές που ήμουν τόσο κουρασμένη που κοιμόμουν βαθιά βαθιά και την άλλη μέρα ήμουν σαν ξαναγεννημένη.
Και υπήρχαν κι εποχές εύκολες και δύσκολες που πάντα είχα μια εικόνα στο μυαλό που την έπαιρνα μαζί στον ύπνο.

Update 15-2 - 2020

Λοιπόν...αυτές τις εικόνες τις έχω χάσει. Δεν έχω πια εικόνες να πάρω μαζί στον ύπνο. Γι'αυτό και συνήθως διαβάζω μέχρι να μην μπορώ να σκεφτώ άλλο, ή σκέφτομαι πράγματα τετριμμένα πολύ.

Μερικές φορές σκέφτομαι πώς έχουν χτίσει τις ζωές τους ο Θ, η Κ πώς τις κάνανε τόσο στέρεες να μην μπορεί τίποτα να τις ταρακουνήσει. Η έμφυτη κακία τελικά ή ο άπειρος εγωκεντρισμός σε ατσαλώνουν. Δυνάμεις της φύσης.

Είναι άλλη μια μουντή μέρα σήμερα.Γκρίζα, ανήλιαγη, χειμωνιάτικη.
Κι εγώ περιμένω μία άνοιξη που αργεί, αργεί.....

σημειώσεις

Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ. Κρατώ μερικές από τις φράσεις - σκέψεις της, τώρα που μετά θάνατον τη γνώρισα .

"Το ποίημα, πρέπει να έχει κάποια πληγή για να ακουμπήσει, ψυχική ή σωματική".

"Ο νέος άνθρωπος και δύναμη παίρνει από τη μοναξιά. Όμως ο πληγωμένος από τον χρόνο, πληγώνεταοι περισσότερο αφού βλέπει να καταδικάζεται σ'αυτή και ο χρόνος που του μένει."

Οι  απαντήσεις της στο  ερωτηματολόγιο του Προυστ, δείχνουν τη θέση των ηλικιωμένων στην ελληνική κοινωνία. Όπου αν δεν έχεις έναν στενό οικογενειακό ιστό για να ακουμπήσεις, είσαι καταδικασμένος. Είναι λυπηρό το γεγονός ότι αντί να πάρουμε από αυτούς τους ανθρώπους τη γνώση, τη σοφία, την ευγένειά τους, τους απομονώνουμε και τους αφήνουμε να πεθάνουνε μόνοι και συχνά δυστυχισμένοι. Σημειώνω μερικές από τις απαντήσεις της:

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας; "Φοβάμαι γιατί είμαι μόνη μου, μην πέσω, γιατί αν πέσω, δεν έχω κανέναν να με σηκώσει. "

Τι θεωρείτε ως έσχατο βαθμό δυστυχίας; "Την αρρώστια."

Τι απεχθάνεστε περισσότερο στην εμφάνισή σας; "Δεν ήμουν ποτέ ωραία, αλλά τώρα μισώ τα σημάδια του χρόνου." 

Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στον εαυτό σας, τι θα ήταν αυτό; "Την ηλικία μου."

τα συνεπή σπουργίτια μου

- Δεν τον ακούω πια τον κοκκινολαίμη, νομίζω πως έφυγε από τη γειτονιά μου
- Μπα, εκεί θα είναι ακόμη, απλά μπορεί να είναι απασχολημένος με κάτι άλλο. Μπορεί να χτίζει τη φωλιά του.
- Κι αν έφυγε τις μέρες που έριξε τα χιόνια κι έκανε κρύο ; Αν πήγε κάπου πιο ζεστά ;
- Δεν το νομίζω, σε εσάς έχει αρκετά μέρη για να προφυλαχτεί. Αλλά μη νομίζεις ότι τα πουλιά κελαηδάνε συνέχεια. Πρέπει να έχουν κάποιον λόγο.
- Ναι όμως εμένα μου λείπει το κελαηδητό του. Κι άλλωστε η συμφωνία ήταν να μου τραγουδά μέχρι να αρχίσουν το τραγούδι τους τα κοτσύφια. Και τα κοτσύφια αργούν ακόμη.

-  ..........

- Μόνο τα σπουργίτια ακούω τώρα τα πρωινά. Αυτά κάνουν μόνο τσιρπ, τσιρπ, τσιρπ. Αλλά τουλάχιστον δε σταματάνε.
- (μετά από μια στιγμή σιωπής) ....... Ναι.....αυτά είναι πιο συνεπή.
........

........

Τελικά τον κοκκινολαίμη μου τον ξανάκουσα πριν λίγες μέρες και η αλήθεια είναι πως και τα κοτσύφια άρχισαν να ετοιμάζονται για την άνοιξη, αλλά αν ένα επίθετο "έκατσε" στα μυαλό μου είναι αυτό το "συνεπής".
Τα συνεπή μου σπουργίτια, τα "αθόρυβα".

..λίγο πριν το τέλος άλλης μιας χρονιάς

Λοιπόν η άνοια είναι μια αρρώστια που συνεχώς σε εκπλήσσει. Σε εκπλήσσει για όσα δε θυμάται ο άλλος. Και μετά σε εκπλήσσει για όσα θυμάται.
Και το μόνο που προσεύχεσαι είναι να μείνουν όπως έχουν τα πράγματα, με όσα "θυμόμαστε" και με όσα "ξεχνάμε", γιατί δεν υπάρχει δρόμος προς τη νιότη ξανά.

Μέρες που είναι....και μέρες που έρχονται.... (έξω ρίχνει χαλάζι σήμερα....όλη τη μέρα) σκέφτομαι πως το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή είναι η αγάπη. Πάρτε τη, δώστε τη, δεν υπάρχει πολυτιμότερο δώρο, δείξτε ότι νοιάζεστε...
είμαστε όλοι περαστικοί.

Χρόνια σας πολλά !

πριν τις γιορτές

Χριστούγεννα ... κι αμέσως μετά ένας καινούργιος χρόνος, μια καινούργια δεκαετία.

Άφησα  όλες τις κουρτίνες ανοιχτές σήμερα, να μπαίνει το φως άπλετο.

Κι αυτό έμπαινε περίεργα μέσα από τα παράθυρα στον άδειο χώρο.

Δεν ξέρω πότε θα γυρίσω. Πώς θα είναι μετά.

Ένα μικρό σπουργίτι κάθισε στο δέντρο απέναντι, ενώ μια καρακάξα κρύφτηκε κάπου ανάμεσα στα φυλλώματα, ακούσαμε καθαρά το "τσαχ, τσαχ, τσαχ". Μετά έφυγε, πέταξε.

Απέναντι το παλιό ξεθωριασμένο κτίριο, μια ξεπεσμένη αίγλη άλλων εποχών. Προσπάθησα να την φωτογραφίσω. Αποτυχία