τα συνεπή σπουργίτια μου

- Δεν τον ακούω πια τον κοκκινολαίμη, νομίζω πως έφυγε από τη γειτονιά μου
- Μπα, εκεί θα είναι ακόμη, απλά μπορεί να είναι απασχολημένος με κάτι άλλο. Μπορεί να χτίζει τη φωλιά του.
- Κι αν έφυγε τις μέρες που έριξε τα χιόνια κι έκανε κρύο ; Αν πήγε κάπου πιο ζεστά ;
- Δεν το νομίζω, σε εσάς έχει αρκετά μέρη για να προφυλαχτεί. Αλλά μη νομίζεις ότι τα πουλιά κελαηδάνε συνέχεια. Πρέπει να έχουν κάποιον λόγο.
- Ναι όμως εμένα μου λείπει το κελαηδητό του. Κι άλλωστε η συμφωνία ήταν να μου τραγουδά μέχρι να αρχίσουν το τραγούδι τους τα κοτσύφια. Και τα κοτσύφια αργούν ακόμη.

-  ..........

- Μόνο τα σπουργίτια ακούω τώρα τα πρωινά. Αυτά κάνουν μόνο τσιρπ, τσιρπ, τσιρπ. Αλλά τουλάχιστον δε σταματάνε.
- (μετά από μια στιγμή σιωπής) ....... Ναι.....αυτά είναι πιο συνεπή.
........

........

Τελικά τον κοκκινολαίμη μου τον ξανάκουσα πριν λίγες μέρες και η αλήθεια είναι πως και τα κοτσύφια άρχισαν να ετοιμάζονται για την άνοιξη, αλλά αν ένα επίθετο "έκατσε" στα μυαλό μου είναι αυτό το "συνεπής".
Τα συνεπή μου σπουργίτια, τα "αθόρυβα".

..λίγο πριν το τέλος άλλης μιας χρονιάς

Λοιπόν η άνοια είναι μια αρρώστια που συνεχώς σε εκπλήσσει. Σε εκπλήσσει για όσα δε θυμάται ο άλλος. Και μετά σε εκπλήσσει για όσα θυμάται.
Και το μόνο που προσεύχεσαι είναι να μείνουν όπως έχουν τα πράγματα, με όσα "θυμόμαστε" και με όσα "ξεχνάμε", γιατί δεν υπάρχει δρόμος προς τη νιότη ξανά.

Μέρες που είναι....και μέρες που έρχονται.... (έξω ρίχνει χαλάζι σήμερα....όλη τη μέρα) σκέφτομαι πως το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή είναι η αγάπη. Πάρτε τη, δώστε τη, δεν υπάρχει πολυτιμότερο δώρο, δείξτε ότι νοιάζεστε...
είμαστε όλοι περαστικοί.

Χρόνια σας πολλά !

πριν τις γιορτές

Χριστούγεννα ... κι αμέσως μετά ένας καινούργιος χρόνος, μια καινούργια δεκαετία.

Άφησα  όλες τις κουρτίνες ανοιχτές σήμερα, να μπαίνει το φως άπλετο.

Κι αυτό έμπαινε περίεργα μέσα από τα παράθυρα στον άδειο χώρο.

Δεν ξέρω πότε θα γυρίσω. Πώς θα είναι μετά.

Ένα μικρό σπουργίτι κάθισε στο δέντρο απέναντι, ενώ μια καρακάξα κρύφτηκε κάπου ανάμεσα στα φυλλώματα, ακούσαμε καθαρά το "τσαχ, τσαχ, τσαχ". Μετά έφυγε, πέταξε.

Απέναντι το παλιό ξεθωριασμένο κτίριο, μια ξεπεσμένη αίγλη άλλων εποχών. Προσπάθησα να την φωτογραφίσω. Αποτυχία

Οι σιωπηλοί ιστολόγοι

Αυτό το κείμενο απευθύνεται σε όλους τους περαστικούς αναγνώστες

Εδώ και καιρό με απασχολεί ένα θέμα που σχετίζεται με την αγάπη μου για το blogging.

Από την αρχή ήταν κάτι που μου άρεσε πολύ, τόσο σαν μια δυνατότητα δικής μου προσωπικής έκφρασης, όσο και διαβάζοντας τόσες διαφορετικές και όμορφες γραφές, η καθεμιά με τον δικό της χαρακτήρα, τον δικό της τρόπο, τους δικούς της στόχους αν θέλετε.
Στην πορεία πολλές από αυτές τις φωνές χάθηκαν, είτε γιατί προτίμησαν και βρήκαν πιο ενδιαφέρουσες άλλες πλατφόρμες : facebook, twitter, instagram....
είτε - κι εδώ θέλω να σταθώ- γιατί έπαψε να υπάρχει ο δημιουργός και συντάκτης τους.

Σε αυτά τα blog θέλω να αναφερθώ και  με τη βοήθεια σας να τα βρω και να βοηθήσω, όσο περνά από το χέρι μου, στο να μην ξεχαστούν.

Γνωρίζω πως η δική μου σελίδα, επειδή ήταν πάντα χαμηλών τόνων, δεν έχει μεγάλη αναγνωσιμότητα και οι εκλεκτοί αναγνώστες μου είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός ή άντε των δύο χεριών. Γι'αυτό και δεν γνωρίζω κατά πόσο η ιδέα μου είναι υλοποιήσιμη. Δε θα ήταν όμως ωραίο να υπάρχει ένας διαδικτυακός τόπος όπου θα μπορούσαμε να βρούμε όλες εκείνες τις φωνές που κάποτε μας μιλήσανε; Εκτός κι αν η λήθη είναι επιθυμία του ίδιου του ιστολόγου ή των δικών του.

Θα ήθελα να φτιάξω μια ξεχωριστή σελίδα ή έστω μια στήλη στην υπάρχουσα, για τα blog των οποίων οι συντάκτες δεν υπάρχουν πια ανάμεσα μας και μπορεί κανείς τους να μην είναι υποψήφιος για το Νόμπελ λογοτεχνίας (αν και κάποιοι blogger ήταν και  είναι εξαιρετικά ταλαντούχοι), αλλά πιστεύω πως πολλοί από αυτούς πριν "μας φύγουν" κατάθεσαν εδώ μέσα ένα κομμάτι της ψυχής τους.

Και φυσικά δεν αναφέρομαι σε "διάσημους" blogger που έχουν εκδόσει βιβλία ή τέλος πάντων μπορεί κανείς εύκολα να βρει κείμενά τους είτε στο διαδίκτυο είτε σε μορφή βιβλίων.

Είναι κρίμα, κατά τη δική μου ταπεινή και προσωπική πάντα γνώμη, οι φωνές μας να χαθούν για πάντα στον απέραντο κόσμο του διαδικτύου, επειδή το περιεχόμενό των ιστολογίων μας από κάποια στιγμή και πέρα δε θα ανανεώνεται.

Παράκληση λοιπόν προς τους αναγνώστες αυτού του κειμένου, αν γνωρίζετε ιστολόγους που έφυγαν από ανάμεσα μας, αλλά η σελίδα τους συνεχίζει κάπου να υπάρχει, να μου τη γνωστοποιήσετε. Φυσικά δεν αναφέρομαι σε ιστολόγια των οποίων οι συντάκτες απλά σταμάτησαν να γράφουν κάποια στιγμή, για δικούς τους προσωπικούς λόγους (με άλλα λόγια: είναι εν ζωή)
Αυτό που επιθυμώ είναι να μην ξεχαστούν οι φωνές αυτών που χάθηκαν νωρίς.
Έτυχε κι εγώ η ίδια να περάσω από 2-3 τέτοια μπλογκ, όπου από τη φόρμα των σχολίων καταλάβαινα ότι ο συγκεκριμένος μπλόγκερ δεν ήταν πια ανάμεσά μας, αλλά δυστυχώς δεν τα  θυμάμαι πια, μιας και οι δικές μου αναγνώσεις τα τελευταία χρόνια έχουν περιοριστεί αρκετά.

Η ιδέα μου είναι να συγκεντρώσω όσα περισσότερα "σιωπηλά ιστολόγια" βρω και να τους αφιερώσω έναν δικό τους χώρο, με όλα τα λινκ που θα βρεθούν.
Το αν ήταν σημαντικό αυτό που μας είπαν ή ασήμαντο, ενδιαφέρον ή αδιάφορο ας το κρίνει ο καθένας.
Αλλά ας υπάρχουν κάπου οι φωνές τους, οι φωνές μας.
Μπορεί κάτι όμορφο να βρούμε ανάμεσα τους.
Κάτι που θα μας βοηθήσει να ονειρευτούμε, να ελπίσουμε, να καταλάβουμε λίγο παραπάνω τον άλλον, να φιλοσοφήσουμε επί τη ευκαιρία και τη δική μας ζωή.

Κάτι σαν το κοιμητήρι των λησμονημένων βιβλίων του Zafon, μόνο που θα είναι το κοιμητήρι των λησμονημένων ιστολογίων.

Το ρίχνω αυτό το πετραδάκι ανάμεσά σας, αυτή την ιδέα.... και πραγματικά δεν ξέρω αν θα βρει την παραμικρή ανταπόκριση...αλλά είναι κάτι που θα μου άρεσε να υπάρχει. Μία σελίδα όπου δε θα χαθούν οι σκέψεις μας, οι αγωνίες μας, τα συναισθήματα της κάθε στιγμής, το πέρασμά μας από αυτόν τον κόσμο.

Φυσικά κάποια στιγμή μπορεί να μην υπάρχει ο blogger ή μπορεί και να χαθεί όλη αυτή η τεχνολογία που σήμερα μοιραζόμαστε τόσο εύκολα, αλλά μέχρι τότε ας κρατήσουμε ζωντανές τις φωνές μας.

Και φυσικά είμαι ανοιχτή σε ιδέες και προτάσεις. Θα μπορούσε άλλωστε ο καθένας μας να έχει σε μια γωνιά του ιστολογίου του μια αναφορά στους "σιωπηλούς ιστολόγους"

only time

Κι από τον Cohen στην Enya.
Πόσο με είχε μαγέψει αυτή η μελωδία !



Αυτό που μου λείπει πολύ από εκείνη την εποχή, είναι εκείνο το είδος της ανεκτίμητης ανεμελιάς και ελαφρότητας, όταν όλα τα σοβαρά προβλήματα είναι λυμένα ή ανύπαρκτα.

But the green was so green and the blue was so blue

Μ'ένα βαλσάκι μας έκανε να ερωτευτούμε, μ'ένα βαλσάκι μας αποχαιρέτησε. Το βαλς ταίριαζε πάντα στον Cohen.

Ο κοκκινολαίμης "μου"

Στη γειτονιά μου ήρθε ένας κοκκινολαίμης. Κι ως σωστός κοκκινολαίμης περιφρουρεί την περιοχή του για να μην του την πάρει κανείς άλλος (κοκκινολαίμης)
Και με έχει τρελάνει στο κελαηδητό.
Κι εγώ άλλο που δε θέλω.
Θέλω να του δώσω και τη γειτονιά μου και την πόλη ολόκληρη αν θέλει.... και τον κόσμο όλο.... αρκεί να μου τραγουδά.
Χόρτασα την πολλή ανθρωπίλα.
....
....
....
....
Λίγο νωρίτερα καθόμουν σ'ένα παγκάκι, περνάει από δίπλα μου μια γιαγιά με δύο μπαστούνια, δεν είχα όρεξη για κουβέντες σήμερα, ήμουν μέχρι το κόκκαλο παγωμένη, τάιζα κάτι σπουργίτια με το κουλούρι που δεν είχα φάει. Στέκεται και με χαζεύει.
"Θέλετε να καθίσετε; " την ρωτάω, αν και δεν είχα διάθεση....καμία διάθεση για κουβέντα.
"Όχι. Να δες το μπαστούνι μου" το δείχνει "το έσπασαν ..... και μου πήραν το πορτοφόλι. Είχε μέσα όλη μου τη σύνταξη, 80 ευρώ"
Την κοιτάω σχεδόν δίχως να καταλαβαίνω, δεν ξέρω τι να της πω σήμερα, το μυαλό μου μοιάζει ακόμη παγωμένο, γνέφω μόνο με το κεφάλι. Εκείνη προχωρά, βλέπει στα χέρια μου το κουλούρι. "Τα ταίζεις, ε ; Είσαι καλός άνθρωπος"
Γαμώ την καλοσύνη μου σκέφτομαι μέσα μου, που το να ταΐζεις δυο σπουργίτια σε κάνει καλό άνθρωπο.
Την κοιτώ να απομακρύνεται, αργά, κουτσαίνοντας, μοιάζει τρομερά εύθραστη με τα δύο μπαστούνια της κι εκείνο το δεξί πόδι να μην μπορεί να την στηρίξει καλά.
....
....
....