τουλίπες λίγο πριν την άνοιξη

Αυτήν την εποχή, κι ενώ το κρύο σε περόνιαζε ακόμη κανονικά, μου άρεσε να αγοράζω τουλίπες.
Ήταν μια μικρή πολυτέλεια που έδινε χρώμα στις γκρίζες μου σκέψεις.
Και είναι αυτές οι μικρές πολυτέλειες που σε κρατούν μερικές φορές στην επιφάνεια.

η Σκ.

Δε θυμάμαι πότε πρωτοπήγα στο ιατρείο της Σ. ένα μικρό ιατρείο, που δεν ταιριάζει καθόλου στο ύφος της περιοχής. με έναν άσχημο ξύλινο καναπέ αντίκα, μία ασορτί πολυθρόνα.και δυο παλιακές κλειστές πόρτες για τις οποίες αναρωτιόμουν πάντα αν οδηγούσαν κάπου.
Δεν υπάρχει πια. Και μαζί του χάθηκε άλλη μια τίμια κι ευγενική μορφή που μπορούσες να εμπιστευτείς.
Ακριβή λέξη η εμπιστοσύνη.

πόσο πιο σκοτεινά ;

Όπως διάβασα κάπου : I wish RIP meant "Return If Possible"

Από τη μέρα εκείνη στα τέλη του Αυγούστου που καθόμουν σ' ένα παγκάκι με το βλέμμα στραμμένο στο ποτάμι , όπου παρά τις αντιξοότητες επιθυμούσα να βλέπω ελπιδοφόρα το μέλλον, μοιάζει να έχουν περάσει αιώνες.

αδιέξοδο

μπαίνεις στο χώρο κι είσαι εντελώς ξένη, και προσπαθείς ακόμη να βρεις μια λύση που θα έχεις λίγη αξιοπρέπεια, όση μπορείς να έχεις όταν πονάς, αλλά μοιάζει τόσο αδιέξοδη η ζωή η ίδια.

πονάς. πονάει το κεφάλι σου. ξαναζυγίζεις όλες τις επιλογές. τις δύσκολες, τις ανεπιθύμητες, τις ανύπαρκτες.
φεγγάρια και βράχοι και άνεμοι χάνονται στον ελάχιστο χρόνο της ζωής τους

κουράζεσαι. πόσες φορές να ξαναγεννηθείς; πόσες φορές να σκορπίσεις ;

το όραμα

το πιο ακριβό μας είναι η ελευθερία.*
είναι αυτό που μας στερούν ηθελημένα γιατί γινόμαστε επικίνδυνοι.
και είναι αυτός ο λόγος που το φθινόπωρο βαθύτατα με θλίβει. η περίοδος που χάνω το προσωπικό μου αίσθημα ελευθερίας.
(να υπηρετείς σε όλη σου τη ζωή αξίες και ανθρώπους που δε σέβεσαι-στην αρχή από αφέλεια και άγνοια και στη συνέχεια επειδή δεν έχεις επιλογή- γιατί κάπως πρέπει να ζήσεις. )

μια ακτή σαν της εικόνας, μια έρημη ακρογιαλιά, ένας απέραντος ορίζοντας θα είναι πάντα το προσωπικό μου όραμα για μια ζωή ελεύθερη.

*και το πιο ουσιαστικό μας η αγάπη. αλλά αυτήν δεν μπορούν να την πειράξουν.

καλοκαίρι...πάντα

τα θερισμένα στάχυα στο κτήμα έχουν το χρώμα του καλοκαιριού
μεταφέρομαι διαρκώς σαν τον αέρα από το ένα μπαλκόνι στο άλλο
μαγεύομαι από το φως του ήλιου που παγιδεύεται στα άχαρα κτίρια και τα μετατρέπει σε ατόφιο χρυσάφι
ωραίο που είναι το καλοκαίρι!
αλλάζει την αίσθηση του χρόνου
σχεδόν θα έλεγα τον καταργεί