γράμματα (και αναμνήσεις)

Λίγα δευτερόλεπτα κενά , ο υπολογιστής κολλάει, η οθόνη λευκή.
Την κοιτώ υπομονετικά (θα φτιάξει....το ξέρω). Και λίγο θλιμμένα

Κάτι τέτοιες στιγμές θυμάμαι το πριν
Πριν μάθουμε. Πριν συνηθίσουμε. Στην ευκολία του γρήγορα και του παντού. Διαδίκτυο....Φλατ ρέιτ.
Ατελείωτα τηλεφωνήματα δίχως έξτρα χρέωση. Και σύνδεση , σύνδεση, σύνδεση.
Ένας πλανήτης ολόκληρος συνδεδεμένος.
Η απόλυτη μοναξιά έχει χαθεί στην εποχή της σχετικότητας. Ποτέ δεν είσαι απόλυτα μόνος σήμερα (μόνο αν το επιλέξεις....αλλά δείξτε μου έναν που να το επιλέγει...)

Θυμάμαι τα γράμματα με τη Β

Με τη Β είχαμε γνωριστεί πολύ πριν τα κινητά και τα ιντερνέτια. Συγκατοικούσαμε σ'ένα υπέροχο σπίτι στη Θεσ/νίκη που σπουδάζαμε κι όταν τελείωσαν οι σπουδές μας κι επιστρέψαμε στις πόλεις μας , για αρκετά χρόνια αλληλογραφούσαμε με γράμματα κανονικά. Από αυτά που διαλέγεις με προσοχή το επιστολόχαρτο, που γράφεις λίγο πιο προσεχτικά γιατί δεν μπορείς να κάνεις delete και που για να τα στείλεις πρέπει να έχεις γραμματόσημο κι ένα ταχυδρομικό κουτί κάπου κοντά σου.
Κι έπειτα περιμένεις.
Τον θόρυβο που θα κάνει ο ταχυδρόμος ή το γραμματοκιβώτιο αν τύχει κι αφήσει τίποτα.
Και χαίρεσαι. Όπως χαίρεσαι και σήμερα, αν τύχει κι έχεις μέιλ...αλλά δεν είναι πια το ίδιο. Θα το'χετε καταλάβει.

Δε μπορείτε να φανταστείτε πόσα τέτοια γράμματα είχαμε ανταλλάξει με τη Β ! Ήταν μια ανάγκη δική της και δική μου. Γράφαμε για την καθημερινότητα, αναλύαμε συναισθήματα, εκφράζαμε ανησυχίες. Ένα είδος ψυχοθεραπείας, από τα πιο ανώδυνα και πιο αποτελεσματικά.

Πόσα γράμματα έχω από κείνα; Από τις υπέροχες κάρτες γενεθλίων , εορτών, κλπ - συχνά μικρά έργα τέχνης- όχι μόνο από τη Β αλλά κι από άλλα σημαντικά άτομα στη ζωή μου ;
Κανένα. Κανένα απολύτως.

Κάποια στιγμή - όταν η χρονική απόσταση μου έδωσε τη δύναμη να απαγκιστρωθώ από το συναίσθημα - τα έκαψα όλα.
Δεν μπορούσα να τα κουβαλώ μαζί μου. Και στο πατρικό μου κάποια στιγμή μετά από χρόνια, κατάλαβα πως δεν ήταν και τόσο ασφαλής η ιδιωτικότητά τους.

Δεν τα αναζητώ .
Όταν φεύγω από κάπου , φεύγω. Και δεν μπορώ να με κουβαλώ ολόκληρη μαζί. Παίρνω πάντα τα πιο σημαντικά κομμάτια του εγώ μου. Αλλά ακέραιη δεν είμαι ποτέ.


Μερικές φορές μόνο θυμάμαι κάτι που άφησα εδώ ή εκεί, μικρά αναμνηστικά, ασήμαντα δωράκια, κάτι που πέταξα μόνο και μόνο επειδή δεν ήξερα "πού"," πώς" ; όλα βάρος, βάρος, βάρος.
Πράγματα που κάποτε σήμαιναν "κάτι"...Και που όταν φεύγεις δεν έχεις την πολυτέλεια να σκεφτείς την αξία τους. Όχι εκείνη που αποτιμάται σε χρήμα. Την άλλη.
Ξέρεις μόνο ότι δεν σου είναι απαραίτητα.


Ίσως η Β να έχει τα δικά μου γράμματα. Ποτέ δεν έφυγε από την πόλη της. Ποτέ από τη ζωή της.

υπάρχει μέλλον ;

Στο ενδιαφέρον βίντεο που παραπέμπει ο Caesar στο τελευταίο του ποστ, κόλλησα σε μερικές φράσεις του Φυσικού Στήβεν Χόκινγκ :

"Κινδυνεύουμε να αυτοκαταστραφούμε από την απληστία και την ηλιθιότητά μας. Δεν μπορούμε να κοιτούμε συνεχώς με εσωστρέφεια τους εαυτούς μας, επάνω σε ένα μικρό και συνεχώς αυξανόμενα μολυσμένο και υπερπληθή πλανήτη. Άμα καταφέρουμε να επιβιώσουμε στα επόμενα μερικά εκατοντάδες χρόνια, τότε θα μπορέσουμε να εξαπλωθούμε στο διάστημα. Έτσι, μια μεμονωμένη καταστροφή, δεν θα αφανίσει ολόκληρο το ανθρώπινο είδος"



Δεν ξέρω αν θα με ενδιέφερε να εξαπλωθούμε στο διάστημα. Μια τέτοια πιθανότητα απέχει πολύ απ'ό,τι σήμερα μπορώ να φανταστώ ως εφικτό και όχι σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Αλλά με βεβαιότητα η γη μας, το σπίτι μας, έχει αγγίξει το "κόκκινο"...



Νομίζω πως η επόμενη επανάσταση που θα έπρεπε να κάνει η ανθρωπότητα, θα ήταν αυτή για τη σωτηρία της γης

ενόψει εορτών

Η Ελλάδα στον πυρετό των εκλογών, στην υπόλοιπη Ευρώπη άρχισαν οι ετοιμασίες για τα Χριστούγεννα. Eίμαι περίεργη για τα αυριανά αποτελέσματα , όπως και για τα μέτρα που θα ακολουθήσουν.

Επειδή όμως αυτά δεν θα τα αποφύγουμε έτσι κι αλλιώς και η πορεία μας ως χώρα - να τολμήσω να πω και ως λαού ;- είναι προδιεγραμμένα καθοδική, θα προτιμήσω να σας προτρέψω σε διαφορετικές σκέψεις

Θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μου την πιο μεγάλη σας επιθυμία σε σχέση με τις επικείμενες γιορτές ; Το πιο ιδιαίτερο δώρο που θα θέλατε να λάβετε ;

Κι ακόμη. Θα μπορούσατε να συμβάλλετε με τον τρόπο σας στην εκπλήρωση - πραγματοποίησή του ;

άσχετον...έχει κανείς μια ιδέα πώς μπορεί να βρει ένα τραγούδι ακούγοντάς το απλά από μια playlist ραδιοφώνου ; όταν είναι στα αγγλικά ή σε γλώσσα που γνωρίζει κανείς είναι σχετικά απλό. αλλά όταν δεν γνωρίζει τη γλώσσα ;

να διώξω τα σύννεφα

αυτές οι φωνές δε χάνονται.είμαστε τυχεροί που μας συντρόφεψαν και μας συντροφεύουν.

θέλετε να ζωγραφίσουμε ;

νιώθω πως μερικές φορές, πάνω που είναι να κλείσω αυτήν τη σελίδα , έρχεται κάποιος με σπρώχνει και μου λέει: hey...γράψε κάτι.είμαστε εδώ.
κάπως έτσι νιώθω.(κι έτσι λειτούργησε αυτήν την συγκεκριμένη γκρίζα ώρα το σχόλιο σου οθπκ).

γιατί είναι αλήθεια πως με κούρασε η melian. ή κάποιες φορές τέλος πάντων με βαραίνει.
έχετε νιώσει ποτέ, να θέλετε να σκίσετε όλες σας τις φωτογραφίες, τα ημερολόγια, τα τετράδια σας;
εγώ το έχω κάνει.
όχι για να απαλλαγώ από ένα παρελθόν. αλλά επειδή έπαψε να υπάρχει μέσα μου.

τέλος πάντων. ίσως ακόμη να μην έφτασε η ώρα της melian και γι'αυτό θέλω να σας προσκαλέσω σε ένα παιχνίδι. θέλω να ζωγραφίσετε κάτι, όπως εσείς το φαντάζεστε, θα ήθελα επίσης πολύ να μοιραστείτε μαζί μου τα αποτελέσματα του σχεδίου σας...εεε και μετά θα σας μαρτυρήσω όσα σας ενδιαφέρουν

Λοιπόν...Ξεκινήστε ζωγραφίζοντας μία έρημο με ορίζοντα.
Την κάνατε ; Ωραία...
Σε κάποιο σημείο της σχεδιάστε στη συνέχεια έναν κύβο. Φανταστείτε τον πώς θα είναι, από τι υλικό κτλ. Φέρτε τον στο νου σας
Μετά ζωγραφίστε μία σκάλα. Όπως τη φαντάζεστε. Όπου τη φαντάζεστε.
Κι ένα άλογο. Ξέρω αυτό είναι δύσκολο. Τουλάχιστον σκιαγραφήστε το. Όμως να μπορείτε να το περιγράψετε. Το χρώμα του, τη ράτσα του, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, ό,τι σας έρχεται στο νου.Πάρτε το χρόνο σας.
Και τέλος....αφού τα φτιάξατε όλα, τη ζωγραφιά την περνά ένας τυφώνας. Τι συμβαίνει με όσα ζωγραφίσατε ; Πού και πώς τα βρίσκετε μετά το πέρασμα του τυφώνα ;
Ζωγραφίστε βελάκια,μα πάνω απ'όλα φανταστείτε τη νέα θέση των πραγμάτων, την κατάστασή τους, τις μεταξύ τους αποστάσεις.
update μια μικρή παράλειψη :πριν τον τυφωνα σχεδιαστε και μερικα λουλουδια. όσα θελετε , όπου θελετε

αν έχετε ξανακάνει κάτι παρόμοιο απλά μην συμμετέχετε, άλλωστε δεν θα έχει καμία αξία για εσάς. αλλά οι υπόλοιποι, απλά υπακούστε στις οδηγίες προσπαθώντας να ζωγραφίσετε όσο γίνεται πιο ενστικτωδώς και δίχως δεύτερες σκέψεις.
κι ακόμη....όπως σωστά μου υπέδειξε κι ο eryx-t, προτείνω να μην διαβάσετε τις απαντήσεις όσων έχουν ήδη σχολιάσει. πρέπει να είστε όσο γίνεται ανεπηρέστοι.

let's party

μια "τρικυμία " ήταν η αφορμή και ξέρετε δα πώς είναι οι συνειρμοί






και μετά πας εκεί




αλλά κατά βάθος ήθελες πάντα να είσαι "τρελοκόριτσο"



τι λέτε ; είστε για ένα 60's party ;

άλλωστε....με φωνάζουνε Τζίνι ;-)



και "στου σπιτιού μου την αυλή, με φλερτάρει ένα παιδί" ;-)



αλλά.... γίνεται πάρτυ χωρίς τον "Αλέξη"... ;






τα δικά σας αγαπημένα ( σε αυτό το στυλ) εκείνης της εποχής ποια είναι ;

οκτώβρης

το φθινόπωρο διώχνει με συνοπτικές διαδικασίες ό,τι απόμεινε από το καλοκαίρι
φοράει πολύχρωμες γαλότσες και ρίχνει τα μήλα από τα δέντρα
....
σήμερα λάμπουμε χρώματα, που μας χάρισε ο ήλιος. χρυσός Οκτώβρης
....
στο ποτάμι τα νερά κυλούν αργά, ενώ οι γλάροι, αχ! οι γλάροι....σουλατσέρνουν παρέα με τις κάργιες.
τις έχετε δει πώς περπατούν;
γέρνουν τη μια το βάρος τους από τη μια και μετά από την άλλη. σα μικρές μαύρες βαρκούλες σε πράσινη θάλασσα.

καλό σας μήνα !