13 Μαρτίου 1900 - 20 Σεπτεμβρίου 1971
Η Ο. μού είναι αδιάφορη μέσα στο μαύρο της φόρεμα. Όλοι μου είναι αδιάφοροι. Δεν προσέχω πια τις λεπτομέρειες του είναι τους.
Μόνο οι μεγάλες σκιές του Σεπτέμβρη δε μου είναι αδιάφορες. Αυτές και το παιχνίδισμα του ήλιου στο μπαλκόνι και το ευεργετικό αεράκι και η σκέψη πως όλα αυτά είναι χρόνος.
Χρόνος και φως.
Σε κάθε καλοκαιρινό μπλουζάκι που μαζεύω, μαζεύω κι ένα κομμάτι ελευθερίας και ανεμελιάς και χαράς και στο τέλος όταν τα έχω μαζέψει όλα, έχουν κρυφτεί εκεί μέσα όλα αυτά τα συναισθήματα.
Αυτό που πιο πολύ με στεναχωρεί από το φετινό καλοκαίρι είναι ό,τι άφησα πίσω μου. Η καρδιά μου , η ψυχή μου είναι εκεί.
....
Σεπτέμβρη όμορφο δε θα ζήσω. Το 'γραψα και παλιά .Νόμιζα πέρσι...μα πάνε δυο χρόνια -αυτό το πέρασμα του χρόνου γίνεται όλο και πιο γρήγορο- και ίσως να υπήρχε περισσότερη ελπίδα τότε. Το πρόσεξα στο ρήμα. Τα ρήματα σ'αυτό το μπλογκ ήταν πάντα πολύ μαρτυριάρικα.
Από τα καλοκαίρια μου μένει η ανάμνηση της αναμονής σε μια στάση με τον ήλιο να καίει κι ένα ελαφρύ αεράκι να δροσίζει. Κρατώ μια μικρή σακούλα με πράγματα φτηνά και ίσως άχρηστα.
....
Όμως γυρίσαμε. Γυρίσαμε όλοι σε αυτό που εγώ λέω κολαστήριο.
Η Ο. είναι όμορφη μέσα στο μαύρο της φόρεμα. Ακόμη και οι ρυτίδες της πάνε. Σε αντίθεση με μένα που γερνώ άσχημα. Έχει μια ηρεμία η Ο. Δεν ξέρω αν την είχε πάντοτε, αλλά εδώ και χρόνια παρά τις απώλειές της δείχνει τόσο αξιοζήλευτα ισορροπημένη.
Η Μ μοιάζει για κάποιον λόγο θυμωμένη. Δε μ'ενοχλεί. Ήταν αυτή που έφερε όλη την ανακατωσούρα και τη σημερινή δυσάρεστη κατάσταση.
....
Το απόγευμα τακτοποιώ τα μονά φλιτζάνια. Μαζί με τις μονές σκέψεις. Κι όμως κάποτε μπορεί να βρεις ηρεμία ακόμη και σ'αυτές
Τα όμορφα καλοκαιρινά μου ρούχα γερνούν αφόρετα στις ντουλάπες μου. Όμοια με τη διάθεσή μου.
Σε μια αλλη ζωή θα έχω γεννηθεί στην Καραϊβική ή στον Μαυρίκιο και θα φοράω διαρκώς καλοκαιρινά. Σε μια άλλη ζωή δε θα κρυώνω ποτέ. Σε μια άλλη ζωή θα κάνω κάτι που αγαπάω και η δουλειά μου θα βρίσκει αντίκρισμα. Σε μια άλλη ζωή θα βρίσκομαι κοντά σε ό,τι και σε όσους μου είναι σημαντικοί.
Τα βιβλία μου θα ενωθούν και θα πάψω κι εγώ να είμαι αποσπασματική.
.....
Τον ουρανό διασχίζουν χελιδόνια. Και τα στάχυα δεν τα μάζεψε φέτος κανείς.
Μια μαύρη γάτα παίζει διαρκώς ανάμεσα τους. Είναι μικρούλα, περίεργη για τα πάντα και απίστευτα ζωηρή. Η συντροφιά μου εξ αποστάσεως.
Εξ αποστάσεως: οι λέξεις που καθορίζουν την κάθε μας μέρα.
Η κ Ρ κάθεται κάθε μέρα στο μπαλκόνι και τραγουδά : "Γύρισε, σε περιμένω γύρισε...έλα, έλα, έλα". Κάθε μέρα. Μετά λέει τη 'Σαμιώτισσα". Μερικές φορές κλαίει. Μερικές φορές μονολογεί.
Μια μέρα την επισκέπτεται ο εγγονός της. Λέει πως θα παντρευτεί. Εκείνη αναρωτιέται. Του υπόσχεται δώρο. Τις επόμενες μέρες μονολογεί : "Να του δώσω στο χέρι 100 ή να τα κρεμάσω. Θα τα κρεμάσω. "
Κάθε μέρα "Έλα, έλα, έλα" "Θα κρεμάσω τα 100" "Πότε θα πας στη Σάμο, Σαμιώτισσα ;"
Μ'αυτή τη σειρά. Ή ανάποδα. Αλλά κυρίως : "Γύρισε , σε περιμένω γύρισε..."
....
Ο Χ επίσης μονολογεί. Περπατάει και μιλάει σε κάποιον φανταστικό συνομιλητή. Τα βράδια ακούει ποδόσφαιρο από ένα τραντζιστοράκι. Τα δέντρα γύρω από το σπίτι του θέριεψαν. Από κάπου άκουσα πως δεν έχει ρεύμα. Είναι φτωχός. Το μόνο του εισόδημα προέρχεται από τα καντήλια που ανάβει στα μνήματα.
....
Ένα σχεδόν κατάλευκο γατάκι ακολουθεί τη σχεδόν κατάμαυρη μανούλα του με την κομμένη ουρά. Ευτυχώς όχι ολόκληρη.
....
Δυο άλλα γατάκια πολεμούν να επιβιώσουν.
.....
Για μερικούς η ζωή μοιάζει να μένει στάσιμη, αν και ποτέ δεν είναι. Άλλοι ζουν το πιο ευτυχισμένο καλοκαίρι της ζωής τους. Η πανδημία δεν τους αγγίζει.
....
Κοιτώ ψηλά στον ουρανό. Σ'αυτή την πόλη έχει κυρίως χελιδόνια. Κοτσύφια, κανένα.
....
νομίζω πως ένα από τα πιο θεραπευτικά μέσα από τις κακουχίες είναι ακριβώς το παραπάνω.
να ξυπνάς χωρίς ξυπνητήρι, να περνάς τη μέρα σου χωρίς πρόγραμμα και υποχρεώσεις, να νιώθεις έστω και για λίγο πως ο χρόνος σου ανήκει και να μη θέλεις να κάνεις τίποτα πιεστικά ή επειδή πρέπει.
