Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2018

η Μαίρη

Τέσσερις μήνες μετά και στις ρίζες της κομμένης συκιάς φυτρώσανε νέοι θάμνοι με μεγάλα σκουρόχρωμα φύλλα. Είθε να γίνουν γρήγορα δέντρα. Η μυρωδιά τους γεμίζει τον δρόμο.

Είναι τόσο παράξενο το καλοκαίρι φέτος. Κάθε μεσημέρι σκοτεινιάζει ο ουρανός και βρέχει.

Πέθανε και η Μαίρη. Πέθανε τη μέρα της άφιξής μου. Δεν πρόλαβα να ρωτήσω.

Δευτέρα, 9 Απριλίου 2018

Πάσχα

Η συκιά δεν είναι πια εκεί, στο τέρμα του μικρού δρόμου που βγάζει προς τη γέφυρα. Ποιον ενοχλούσε δε θα μάθω ποτέ.
Μεγαλώνουμε μετρώντας απώλειες.
Όχι κατακτώντας, αλλά χάνοντας.
Είμαστε εμείς και όλοι όσοι κουβαλάμε μέσα μας. Και χωρίς εκείνους δε γίνεται να είμαστε ολόκληροι εμείς.



Τρίτη, 3 Απριλίου 2018

το φως πάνω στην ώχρα

το φως λαμπυρίζει παράξενα πάνω στην ώχρα του κτιρίου. το βλέμμα σου μοιάζει να πέφτει για πρώτη φορά πάνω του, ενώ αναρωτιέσαι πόσο κοντά θα είναι η μέρα που δε θα χρειάζεται να το αντικρίζεις καθημερινά. 
σαν την Ε που όταν έφυγε, έριξε μαύρη πέτρα πίσω της.
πόσες κακές αναμνήσεις κουβαλούσε!
μαζί με το χρώμα το κτιρίου που άλλαξε, και πάλι άλλαξε, μέχρι να πάρει το χρώμα της ώχρας, πόσο άλλαξαν οι γειτονιές, η πόλη!
σκονισμένες βιτρίνες και "ενοικιάζεται" και χαλασμένα πεζοδρόμια και "πωλείται" και άσχημα συνθήματα στους τοίχους.
κι όλοι αυτοί που φύγανε.
κάθε φορά που άκουγες για ένα θάνατο μετά το αρχικό σοκ ήτανε και μια αποδοχή.
δε θυμάμαι αν ήταν ο Τζων που έκανε την αρχή, εντελώς απρόσμενα.
τότε, ήταν ακόμη πολύ νωρίς. υπήρχε πολλή ζωή να ζήσουμε.
μετά κυλήσαμε στην παρακμή που ήρθε κι έδεσε με όλες τις ματαιώσεις και την προσωπική φθορά.
κρίμα που δε θα αφήσω τίποτε, σκέφτομαι καμιά φορά.




Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

η εκδρομή

δυνατός - για την εποχή - ήλιος
φωτίζει μέχρι και το φρεσκοβαμμένο κτίριο
του "θα μπορούσε "
το κοιτώ με λαχτάρα...... με θυμό, σαν τη δυνατότητα που πέρασε ξυστά δίπλα μου

πάντα θα γεννά αυτό το αίσθημα του ανεκπλήρωτου

απέναντι
η μιζέρια του κόσμου μαζεμένη σε διπλωμένα γόνατα και λίγα βρόμικα υπάρχοντα
επαιτεί λίγη προσοχή

και μετά...
μετά... ο ήλιος φωτίζει μία επιγραφή

μια μικρή χαραμάδα
και αναγνωρίζεις το συναίσθημα
αυτή τη φορά χωρίς βοήθεια
γιατί όλες οι αλυσίδες σπάνε πρώτα μέσα στο μυαλό

οδηγείς τα βήματα σου με βαριά καρδιά μακριά της
αλλά ξέρεις πως όλα είναι εκεί
η επιγραφή, ο δρόμος, ο ήλιος

το δίλημμα






Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

φθινόπωρο


σήμερα περίμενα τόση ώρα το λεωφορείο που όταν τελικά επιβιβάστηκα είχε αλλάξει η εποχή.
φθινόπωρο. και πρωτοβρόχια.
άφησα τη βροχή να με μουσκέψει.
νωρίτερα οι πολυκατοικίες απέναντι.... μου θύμισαν γυναίκες που , αν και όμορφες, γέρασαν χωρίς ν`αγαπηθούν.
μοιάζουν κενές και ξεθωριασμένες.

μετά ένα κορίτσι μύριζε καθαριότητα ή ίσως να ήταν το άρωμά του, τόσο ανάλαφρο και δροσερό, που το ζήλεψα.
να έτσι θα ήθελα να μυρίζω.
και μια γάτα στα χρώματα λευκού λιονταριού τρίφτηκε αγαπησιάρικα στα πόδια μου.


Πέμπτη, 10 Αυγούστου 2017

ενώ τα τζιτζίκια τραγουδούν ακόμη

ένα καλοκαίρι ταλαιπωρίας, φέτος.

κι ένα μέλλον τόσο μακριά όχι μόνο από μια υποθετική ευτυχία...αλλά ακόμη κι από αυτήν την αδιάφορη ηρεμία μιας κανονικότητας.

όλα γίνονται όσο πιο δύσκολα μπορούν να γίνουν.

προκλήσεις που πρέπει να αντιμετωπιστούν με μοναδικό αντάλλαγμα την επιβίωση.


κι εκεί που λες δεν έχει πιο κάτω...πέφτεις ακόμη λίγο. κι ακόμη λίγο.

μοιάζει να μην έχει τέλος.

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

τα καλοκαίρια


σε repeat το σκεφτόμουν σήμερα ...και μετά τη μέρα .... να επαναλαμβάνεται σε ένα αέναο μέλλον όπου θα παραμένουμε νέοι και υγιείς και  ανέφελοι
ανέφελοι και άτρωτοι
με μισοάδειες βαλίτσες και γεμάτες καρδιές

μετά προσπάθησα να θυμηθώ αυτήν την εποχή, χρόνο το χρόνο, καλοκαίρι το καλοκαίρι

 '91 και Σαντορίνη... δωμάτιο δίπλα στο γκρεμό, δίπλα στα γαϊδουράκια  .... ανεβαίναμε τους τέσσερις και τους πέντε ορόφους αγόγγυστα ... το ηφαίστειο....οι ψαράδες στο παλιό λιμάνι... ο άνεμος και ο ήλιος .....η - που κόβει την ανάσα- ομορφιά ενός ανυπέρβλητου τοπίου....τα θεϊκά κοκτέιλ σαμπάνιας στο Franco's....  το κάστρο....ο Μονόλιθος όπως δεν τον ξαναείδα ποτέ

το δυσάρεστο φθινόπωρο....τα σχεδόν πάντα δυσάρεστα φθινόπωρα