Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016

πόσο πιο σκοτεινά ;



Όπως διάβασα κάπου : I wish RIP meant "Return If Possible"

Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2016

αδιέξοδο


μπαίνεις στο χώρο κι είσαι εντελώς ξένη, και προσπαθείς ακόμη να βρεις μια λύση που θα έχεις λίγη αξιοπρέπεια, όση μπορείς να έχεις όταν πονάς, αλλά μοιάζει τόσο αδιέξοδη η ζωή η ίδια.

πονάς. πονάει το κεφάλι σου. ξαναζυγίζεις όλες τις επιλογές. τις δύσκολες, τις ανεπιθύμητες, τις ανύπαρκτες.
φεγγάρια και βράχοι και άνεμοι χάνονται στον ελάχιστο χρόνο της ζωής τους

κουράζεσαι. πόσες φορές να ξαναγεννηθείς; πόσες φορές να σκορπίσεις ;

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

το όραμα


το πιο ακριβό μας είναι η ελευθερία.*
είναι αυτό που μας στερούν ηθελημένα γιατί γινόμαστε επικίνδυνοι.
και είναι αυτός ο λόγος που το φθινόπωρο βαθύτατα με θλίβει. η περίοδος που χάνω το προσωπικό μου αίσθημα ελευθερίας.
(να υπηρετείς σε όλη σου τη ζωή αξίες και ανθρώπους που δε σέβεσαι-στην αρχή από αφέλεια και άγνοια και στη συνέχεια επειδή δεν έχεις επιλογή- γιατί κάπως πρέπει να ζήσεις. )

μια ακτή σαν της εικόνας, μια έρημη ακρογιαλιά, ένας απέραντος ορίζοντας θα είναι πάντα το προσωπικό μου όραμα για μια ζωή ελεύθερη.

*και το πιο ουσιαστικό μας η αγάπη. αλλά αυτήν δεν μπορούν να την πειράξουν.

Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016

καλοκαίρι...πάντα


τα θερισμένα στάχυα στο κτήμα έχουν το χρώμα του καλοκαιριού
μεταφέρομαι διαρκώς σαν τον αέρα από το ένα μπαλκόνι στο άλλο
μαγεύομαι από το φως του ήλιου που παγιδεύεται στα άχαρα κτίρια και τα μετατρέπει σε ατόφιο χρυσάφι
ωραίο που είναι το καλοκαίρι!
αλλάζει την αίσθηση του χρόνου
σχεδόν θα έλεγα τον καταργεί

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

η πανσέληνος, το καλοκαίρι

είναι απίστευτο το φεγγάρι σήμερα!
ο αέρας ακίνητος, νεκρός και μόνο η σελήνη , μεγαλόπρεπη θεά, ένας απόλυτα στρογγυλός δίσκος, πιο φωτεινός από κάθε άλλη φορά
στο μυαλό μου παίζει όπως στον κινηματογράφο σε γρήγορη κίνηση η αλλαγή του τόπου που μόνο η σελήνη είδε
η στέρφα γη και τα λιόδεντρα, τα πρώτα σπίτια
...κι ύστερα αυτό
το ατελείωτο μπετόν

και μόνο το φεγγάρι
απαράλλαχτο μέσα στους αιώνες
να μας θυμίζει το τίποτα που είμαστε
το απέραντο που είμαστε
το τώρα και το για πάντα

μία αέναη κίνηση που σε οδηγεί στο όνειρο σαν τρόπο ζωής

(σε ένα χρόνο δε θα είναι θερινό ηλιοστάσιο και πανσέληνος μαζί)

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2016


ένα ποτήρι τουλίπες
ένα γράμμα το καλοκαίρι
απόηχοι
μια ισόβια ποινή τη στιγμή που περιμένεις την αποφυλάκισή σου
...
φορές θέλω να πετάξω μηνύματα στη θάλασσα με μόνη λέξη το πονάω
σαν για να ξορκίσω το κακό
μικρά μηνύματα , ανύπαρκτα μηνύματα.
...
είναι φορές που κανένα γκρίζο δεν είναι αρκετό

Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016

αήττητοι.
σε κείνη την άλλη εποχή

....
μερικές φράσεις ακουμπούν κατευθείαν στην καρδιά



Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

"σου γράφω πάλι από μιαν άκρη της νύχτας"
...



Δευτέρα, 11 Απριλίου 2016

άνοιξη

είναι ξεμυαλιστική η άνοιξη
ένα κοτσύφι ανακαλύπτει μια μικρή λακούβα με νερό, βουτά ξανά και ξανά και τινάζει το νερό από πάνω του
δυο παπαρούνες ξεμυτίζουν στην άκρη του δρόμου
κι ένας νεαρός κοιτά προσηλωμένος το κορίτσι που μιλά με μεγάλες κινήσεις, αποφεύγοντας ντροπαλά να τον κοιτάξει στα μάτια
λίγο αργότερα θα έρθει το πρώτο φιλί

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2016

ο τελευταίος φοίνικας

όταν γύρισα στην παλιά μου γειτονιά πριν λίγα χρόνια, είχαν αρχίσει να τους κόβουν έναν έναν. και κάθε φορά ήταν σαν ένας μικρός θάνατος κάτι δικού μου. ήταν άρρωστοι και τα φύλλα τους είχαν χάσει το θαλερό πράσινο χρώμα τους.
ήταν πέντε και τεράστιοι. πέντε φοίνικες στον μεγάλο καταπράσινο κήπο που πριν από 23 χρόνια είδα να τους φυτεύουν και παρακολουθούσα το μεγάλωμά τους, που συντελούνταν παράλληλα με το δικό μου.
στις μεγάλες θύελλες λύγιζαν τα κλαδιά τους.....αλλά άντεχαν. πάντα άντεχαν.
σήμερα, περνώντας όπως πάντα από το παλιό μου σπίτι, είδα και τον τελευταίο κομμένο σε μεγάλα κομμάτια πάνω στο πεζοδρόμιο. κι ο κήπος γυμνός.
χάιδεψα δυο κούτσουρα περνώντας από δίπλα του, στερνό αντίο.


Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2016

μέρα μετά


για μια στιγμή...την ώρα που τακτοποιείς τα πράγματα στη θέση τους
τα δικά του και τα δικά σου
αυτά που γέμισαν τις προηγούμενες μέρες με παρουσία το χώρο
όπως το μικρό κοχύλι από την παραλία του Αγ. Κοσμά
εκεί που ο απαλός φλοίσβος σκέπασε τα φιλιά
όλα γίνονται φωτεινά και ο χρόνος σταματά στο διάλειμμα που είναι η ζωή

φοράς μέσα από την αγκαλιά το άρωμά του
κι ανασαίνεις


Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2016

διαφορετικότητα

σήμερα είδα ένα κορίτσι με έντονο στραβισμό. είχε μια πολύ γλυκιά κι αθώα έκφραση. το μόνο που μπόρεσα να σκεφτώ ήταν πόσο όμορφο και ιδιαίτερο ήταν.
κι όμως κάποιοι σίγουρα θα το πληγώνουν.

Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2016

20 Φεβ 2016

Είχε ένα μεγάλο φεγγάρι απόψε. Κι έναν εξαιρετικό Ωρίωνα. Τώρα ο ουρανός γέμισε σύννεφα.
Ψιχαλίζει.
Μερικές φορές διαβάζω αποσπάσματα εδώ μέσα και οι λέξεις με οδηγούν σε ένα όχι πιο ανέμελο παρελθόν, αλλά οπωσδήποτε πιο ελπιδοφόρο.
Και ζηλεύω την παλιά εκείνη ελαφράδα, τις παρέες και τις γραφές.
....
Τακτοποίησα στο ντουλάπι τα μικρά γυάλινα μπολάκια μου.Τα ίδια με τα παλιά. Ήταν ευτύχημα που τα ξαναβρήκα.
Νομίζω πως τα πιο αγαπημένα μου αντικείμενα είναι ακριβώς σαν αυτά τα μπολάκια. Ασήμαντα, απλά, συνήθως ευτελούς αξίας, αλλά για κάποιον λόγο πολύ "δικά" μου.