Υπάρχουν άραγε κάπου όλα τα κείμενα του Χνουδιού ? Μου λείπουν.
Πάντα μου έλειπε η φωνή της. Εδώ και χρόνια. Από την μέρα που εξαφανίστηκε από τα ιστολόγια. Αλλά απ'όταν διάβασα ότι δεν είναι πια ανάμεσα μας, μου λείπει ακόμη πιο πολύ.
Αν κάποιος γνωρίζει, ας αφήσει μήνυμα.
Για όσους αγαπάμε τις ιδιαίτερες γραφές, είναι μια απώλεια να μην υπάρχουν πουθενά.
Νιώθω τόσο βαθιά βαθιά δυστυχισμένη και πληγώνω διαρκώς τον άνθρωπο που μου έδωσε τα περισσότερα και στάθηκε δίπλα μου στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μου.
Μέσα μου βιώνω το πιο μαύρο.
Το Χόλιγουντ πουλά ωραία παραμύθια, αλλά η πραγματικότητα κόβει σαν το πιο κοφτερό μαχαίρι.
Δεν περιγράφεται. Δε γίνεται ταινία. Όπως δε γίνεται ταινία η πραγματική ζωή.
"Από του αγίου Σπυρίδωνα σπυρί-σπυρί μεγαλώνει η μέρα" έλεγε η γιαγιά. Σήμερα βέβαια ξέρουμε πως αυτό συμβαίνει μετά το χειμερινό ηλιοστάσιο, αλλά αν σκεφτεί κανείς ότι η ρήση αυτή μάλλον βγήκε με το Ιουλιανό ημερολόγιο, δεν είχαν και τόσο άδικο στην παρατήρησή τους.
Οι μέρες περνούν, τα χρόνια περνούν, εμείς περνάμε και πλησιάζουμε όλο και περισσότερο το χώμα. Ένας κοκκινολαίμης κάθεται στην ελιά απέναντι, το μόνο δέντρο που πρόσφατα γλίτωσε από τα ηλεκτρικά πριόνια. Ο κοκκινολαίμης, οι γάτες, οι ελιές, οι λέξεις που λέγονται κι αυτές που δε λέγονται, ο κόμπος στο στομάχι και η ακινησία του μυαλού.
Η γιαγιά, ο μπαμπάς και η μάνα. Το γεφύρι.
Να ζεις με τα πουλιά και τα δέντρα.
Κουβαλώ πέντε χρόνια θλίψης . Το σώμα μου το νιώθω πυροβολημένο. Το μυαλό ντιπ για ντιπ χαμένο.
Χτες ή μάλλον προχτές έπεσα σ'ένα ντοκυμαντέρ που μίλαγε για δέντρα. Για τα φύλλα που κιτρινίζουν, κοκκινίζουν τέτοια εποχή και πέφτουν. Πρώτη φορά άκουσα να μιλούν για δέντρα με τον τρόπο που πάντα τα ένιωθα. Σαν όντα με ψυχή.
Ξέρουν, λέει, πότε θα ρίξουν τα φύλλα τους. Ή μάλλον παίρνουν ένα ρίσκο. Και πάντα ενεργούν με βάση τις προηγούμενες εμπειρίες τους. Πιο νωρίς, θα τα στερήσει πολύ νωρίς από την ευεργετική τους παρουσία, πιο αργά, θα τους παγώσει τα ευαίσθητα στον πάγο κλωναράκια.
Τρεις μέρες που χάσαμε την Σαρλότ.
